าไปยังบ้านหลังเล็กในสวน พ่อครัวเงานั่งลงบนเก้าอี้โยกแล้วเริ่มโยกตัวไปมาช้าๆ
เบื้องหน้าเก้าอี้มีกระทะสีดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ กระทะนั้นเดือดปุดไอน้ำขาวฉุย ส่งกลิ่นประหลาดออกมาปกคลุมไปทั่วห้อง
หลังจากที่นั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก พ่อครัวเงาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบถังขนาดใหญ่มหึมาออกมา ภายในถังนั้นเป็นเนื้ออสูรเวทที่เขาเพิ่งชำแหละไปเมื่อครู่
เขาเปิดฝากระทะออก พลันไอน้ำขาวก็พวยพุ่งออกจากกระทะขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน
ดวงตาของหวังติงยากแท้หยั่งถึง เขามองฟองอากาศที่อยู่ในกระทะ ปากคลี่ยิ้ม จากนั้นก็โยนเนื้อทั้งหมดลงกระทะไป
เปรี๊ยะ…เนื้อนั้นเริ่มกระเด้งกระดอนไปมาด้วยความเร็วสูงอยู่ในกระทะ
มือที่สั่นเทาของชายชราล้วงไปหยิบกระปุกขนาดจิ๋วจากเสื้อคลุมพลางเปิดฝาออก จากนั้นเขาก็หยิบยาเม็ดสีม่วงเข้มออกมาด้วยนิ้วที่แทบจะแห้งจนเหลือแต่กระดูก
ชายชราหัวเราะด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก พลางขยี้เม็ดยาด้วยนิ้วแห้งเหี่ยว แล้วเทผงยาลงในกระทะ ก่อนจะปิดฝากลับอีกครั้ง
“ข้าใส่อสูรเวทระดับห้าเข้าไปสามสิบห้าตัวแล้ว…อีกสองตัวน้ำแกงเนื้อพลังชีวิตก็จะสำเร็จเสียที กว่าจะถึงตอนนั้น คนพวกนั้นคงเริ่มต่อสู้แย่งชิงต้นตื่นรู้ทางห้าสายกันแล้ว”
พ่อครัวเงาเดินตัวสั่นกลับไปที่เก้าอี้โยก จากนั้นก็นั่งลงอย่างสบายอุรา เขาเอาผ้าคลุมขนสัตว์นุ่มนิ่มมาปูไว้บนขาแล้วเริ่มโยกเก้าอี้อีกครั้ง
…
สองสามวันมานี้ลูกค้าที่มาที่ร้านเพิ่มจำนวนขึ้นมาก บรรดาขั้นนั
