าความลับของร้านอาหารแห่งนี้ ทั้งยังมีผู้ฝึกตนไม่น้อยที่อดทนไม่ไหวจนมาวางมวยหาเรื่องร้านอาหารนี้เข้า แล้วดูสิว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร
ร้านก็ยังคงเปิดทำการตามปกติอย่างสุขเกษมสำราญทุกวันอย่างไรเล่า
ร้านนี้ไม่ได้ต้องการให้ใครมาคุ้มครองแม้แต่น้อย…โดยเฉพาะจากอวี่เฟิง
“ร้านของเรามีคนคอยรักษาความปลอดภัยอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงไป หากเจ้าหายดีแล้วข้าก็ถือว่าตนเองทำตามที่เคยสัญญาไว้ได้ลุล่วง อีกอย่างร้านเราก็ได้เวลาปิดแล้วด้วย ถึงเวลาที่ข้าจะปิดร้านเสียที…ทุกคน ข้าขอส่งแค่นี้ก็แล้วกัน…” ปู้ฟางตอบด้วยสีหน้าตายด้าน ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้อีกต่อไป
ในร้านของเขานั้นมีเจ้าขาวคอยคุ้มกันอยู่แล้ว ส่วนนอกร้านก็มีเจ้าสุนัขอ้วน…เอ่อ หมายถึงท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น เมื่อเทียบกับสองสิ่งที่เขามีอยู่ ขั้นนักพรตยุทธการก็เป็นได้แค่เด็กเล่นขายขนม…
“เอาละ ในเมื่อเถ้าแก่ปู้ไม่ต้องการความช่วยเหลือของข้า ข้าก็จะไม่ดื้อดึง แต่ข้าจะอยู่ที่นครหลวงอีกหนึ่งปี หากร้านนี้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบ…ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยท่าน หากเถ้าแก่ปูต้องการความช่วยเหลือ ขอเพียงแค่บอกข้ามา” พอพูดจบ อวี่เฟิงก็ออกจากร้านไปพร้อมอาหนีและอวี่ฝูโดยไม่แม้แต่จะรอคำตอบจากปู้ฟาง
ชายหนุ่มมองทั้งสามจากไปด้วยสีหน้าประหลาด
“มนุษย์อสรพิษตนนั้น…เหตุใดจึงดื้อแพ่งถึงเพียงนี้ หรือเป็นเพราะข้าพูดจาอ้อมค้อมเกินไป เฮ้อ…หากข้ารู้ว่าสุดท้ายจะกลายเ
