่อาหารธรรมดาๆ กลับรักษานางได้เช่นนั้นหรือ
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าปู้ฟางเชี่ยวชาญเรื่องอาหารโอสถทิพย์เพียงใด ดวงตาของนางก็เจิดจ้าขึ้น “จริงสิ พ่อครัวตรงหน้าข้าไม่ใช่พ่อครัวธรรมดา ไม่แน่หมอนี่อาจมีหนทางจริงๆ ก็ได้”
“อาหารรายการใหม่?” อู๋อวิ๋นไป่คาดหวังขึ้นมาทันทีขณะเอี้ยวตัวกลับไปมองรายการอาหารด้านหลัง หลังจากปราดสายตาไปทั่ว ดวงตาของนางก็จับจ้องอยู่ที่อาหารจานใหม่ที่เพิ่งถูกเพิ่มเขามา
“ข้าวโลหิตมังกรหน้าเนื้อหรือ” อู๋อวิ๋นไป่อึ้งไปครู่หนึ่ง เนื่องจากชื่อรายการอาหารนี้ดูแปลกใหม่จนนึกภาพตามไม่ออก
“สองร้อยผลึก… แพงชะมัดยาดเลย!” หญิงสาวถอนหายใจ
“รสชาติใช้ได้เลยทีเดียว แถมอาจช่วยรักษาอาการของเจ้าได้ด้วย” ปู้ฟางพูดอย่างจริงจัง
“เช่นนั้นก็เอามา ราคาไม่ใช่ปัญหา ขอเพียงรักษาอาการบาดเจ็บของแม่นางได้” อาจารย์อาอู๋พูดเร่งปู้ฟางด้วยความกระวนกระวายก่อนที่อู๋อวิ๋นไป่จะทันได้พูดอะไร
ปู้ฟางพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าครัวไป เมื่อเดินผ่านมนุษย์อสรพิษหญิงหยูฟู่ที่อ่อนระโหยโรยแรง เขาก็พูดสำทับขึ้นมา “รอประเดี๋ยว จนกว่าจะถึงเวลาปิดร้าน”
อาหนี่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวขณะมองแผ่นหลังของปู้ฟางที่เดินกลับเข้าครัวไป เมื่อกลับเข้ามาในครัว ปู้ฟางก็หยิบข้าวโลหิตมังกรออกจากโถมาซาว เมื่อซาวเสร็จก็ส่งน้ำซาวข้าวให้โอวหยางเสี่ยวอี้เอาไปรดต้นตื่นรู้ทางห้าสาย
เมื่อนำข้าวโลหิตมังกรไปหุงเรียบร้อย เขาก็เตรียม
