ออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด
แม้เขาจะจับกระแสพลังปราณจากสุนัขสีดำอ้วนท้วนตัวนี้ไม่ได้ แต่หัวใจก็ไม่นึกสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร ความรู้สึกนี้… เหมือนตอนที่เขาต้องเผชิญกับอสูรเวทระดับแปดในทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาไม่มีผิด
ตอนที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอสูรเวทระดับแปดขั้นเทพแห่งสงคราม พลังปราณของเขาอยู่เพียงขั้นราชันยุทธการเท่านั้น
“ที่สำคัญคือ… อสูรเวทขั้นเทพแห่งสงครามตนนั้นก็พูดภาษาคนได้เช่นกัน”
เมื่อใดก็ตามที่เจอเข้ากับอสูรเวทที่พูดภาษาคนได้ สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือ วิ่ง!
ตูม!
ขณะที่ความคิดนี้กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจของฉางเต๋อ เขาก็รู้สึกถึงพลังกดดันมหาศาลที่โผล่ขึ้นด้านหลัง ร่างทั้งร่างของชายหนุ่มแข็งทื่อไปทันที ทำไม่ได้แม้แต่จะขยับตัวสักนิด ขณะถูกอุ้งเท้าฟาดบดลงกับพื้น
“เหตุใดเจ้าจึงย่องมาดึกดื่นค่ำคืน แล้วพยายามเอากริชแทงท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้กัน” เจ้าดำยกอุ้งเท้าน่ารักขึ้นพลางทอดถอนใจ
ใบหน้าของฉางเต๋อเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง แม้ร่างกายจะแน่นด้วยกล้ามเนื้อทุกกระเบียดนิ้ว แต่เขากลับขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด ราวกับถูกโซ่ตรวนตรึงเอาไว้อย่างแน่นหนาไม่มีผิด… ความรู้สึกนี้น่ากลัวเสียยิ่งกว่าพลังกดดันที่เขาสัมผัสได้จากอสูรเวทขั้นเทพแห่งสงครามเมื่อตอนนั้นเสียอีก!
ไอ้หมานี่!
“ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้รู้สึกได้ว่าเจ้ามีเจตนาไม่ดี… รีบคายออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากมีส
