นตำรับจีนได้หรือไม่ เนื้อตุ๋นตำรับจีนของเถ้าแก่ปู้นี่อร่อยที่สุดในนครหลวงแล้ว”
ปู้ฟางพยักหน้าจากนั้นก็เดินหันหลังกลับเข้าครัวไปเพื่อเริ่มทำอาหาร แต่เสียงที่ดังมาจากด้านหลังก็ดึงความสนใจของเขาเอาไว้ก่อน ทำให้ต้องหันหลังกลับมามองอีกครั้ง
อู๋อวิ๋นไป่เดินเข้ามาใกล้ปู้ฟาง หน้านิ่วคิ้วขมวด “ปู้ฟาง อย่าบอกนะว่าเจ้าลืมข้าไปแล้วน่ะ”
ปู้ฟางมองอู๋อวิ๋นไป่หน้าตาย ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ข้าไม่ได้ลืม แค่ไม่ได้คิดว่าเจ้าจะมาจริง”
“เจ้ายังติดค้างดอกบัวข้าอยู่นะ ข้าก็ต้องมาแน่นอนอยู่แล้ว… นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายว่าข้าจะบรรลุขั้นปราณได้หรือไม่เชียวนะ!” อู๋อวิ๋นไป่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หา ปู้ฟางหน้าซีด ดอกบัว…
เมื่อนึกถึงดอกบัวขึ้นมาได้ ปู้ฟางก็กะพริบตาปริบๆ ใส่อู๋อวิ๋นไป่ทันที แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
สีหน้าของปู้ฟางทำให้หญิงสาวพลันหน้าซีด หรือว่าหมอนี่… ทำดอกบัวเสียหมดแล้ว นั่นมันสมุนไพรระดับเจ็ดเชียวนะ… เอาไปใช้เสียของเช่นนั้นได้อย่างไรกัน!
นางสติขาดผึง ยกนิ้วเรียวยาวที่กำลังสั่นเทาขึ้นชี้ปู้ฟาง “เจ้า… เจ้าไม่ได้ทำเสียของหมดใช่ไหม”
“จะว่าเสียของก็คงไม่ใช่ แค่ใช้หมดแล้วก็เท่านั้น” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ ดูสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
อู๋อวิ๋นไป่ทำให้ปู้ฟางนึกถึงอะไรอีกอย่างขึ้นมาได้ ผ่านไปเดือนหนึ่งแล้ว แต่กลับยังไม่มีมนุษย์อสรพิษโผล่มาแม้แต่ตนเดียว หากมนุษย์อสรพิษตนนั้นยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ เขาก็ต้
