ในยามค่ำคืน ดวงจันทร์เสี้ยวสองดวงลอยเด่นอยู่บนฟ้า พันเกี่ยวกันไปมาและส่งแสงสีเงินลงไปสู่พื้นโลก ดวงดาวนับล้านทอแสงเคียงข้างดวงจันทร์สองดวงนั้น
แสงสว่างของดวงจันทร์หลั่งไหลลงเบื้องล่าง ปกคลุมพื้นดินเอาไว้ด้วยม่านสีเงินยวงบางเบา
ณ โรงเตี๊ยมหรูหราแห่งหนึ่งในนครหลวง
เจ้ามู่เฉิงยืนอยู่ในสวนหย่อม ม่านแสงจันทร์ปกคลุมบ่าและไหล่เอาไว้เหมือนผ้าคลุมสีเงิน ใบหน้าดูอ่อนโยน ดวงตาใจดียิ่ง ขณะมองไปที่มนุษย์อสรพิษหญิงซึ่งอยู่ในสวนหย่อมเช่นกัน นางมองกลับมาที่เขาด้วยสายตาขลาดๆ
“เจ้าบอกว่ามาที่นครหลวงแห่งนี้เพื่อหาเถ้าแก่ปู้หรือ” เจ้ามู่เฉิงหยีตาหรี่เล็ก ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนมีเมตตาขึ้นมาในบัดดล ร่างแผ่แสงสีทองเรืองรองออกมา ทำให้หยูฟู่หายกระวนกระวายเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ…” นางสะบัดหางงูของตนเอง ร่างห่อลงเล็กน้อย
เจ้ามู่เฉิงยิ้มออกมา ใบหน้าของเขายังดูอ่อนโยนเสมอต้นเสมอปลาย “ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้ากับเถ้าแก่ปู้นั้นสนิทกันดี บางที… ข้าอาจจะพาเจ้าไปหาเขาได้”
หยูฟู่ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ดวงตาคู่สวยของนางก็สว่างเจิดจ้าขึ้นมาทันที นางไม่คุ้นเคยกับนครหลวงเลยแม้แต่น้อย และไม่รู้สักนิดว่าร้านของปู้ฟางนั้นตั้งอยู่ที่ใด… หากชายตรงหน้าพูดความจริง แปลว่าตัวเองและคณะคงจะรอดแล้ว
หากนางหาเถ้าแก่ปู้เจอ บิดาของนางก็จะปลอดภัย
“เผ่ามนุษย์อสรพิษตั้งรกรากอยู่ในหนองน้ำปราณมายาใช่หรือไม่ ถือว่าไกลจากที่นี่พอตัวเลยทีเดียวนะ เหตุใดเจ้าจึ
