ักพรตยุทธการ การจะสยบและกำจัดทิ้งไปจะมีแต่เสียมากกว่าได้
“คอยติดตามความเคลื่อนไหวต่อไปก็แล้วกัน อ้อ แล้วก็ช่วยเตรียมการให้พร้อมสำหรับพรุ่งนี้ด้วย ข้าจะออกจากวังเสียหน่อย” จีเฉิงเสวี่ยออกคำสั่งไป
ขันทีผู้นั้นเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าดูตกใจมิใช่น้อย
…
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์เพิ่งจะเยี่ยมพ้นขอบฟ้า
ปู้ฟางเปิดตาอันแสนเหนื่อยล้าขึ้น แล้วจู่ๆ ก็พลันตื่นเต็มตา เขากระเด้งขึ้นจากเตียง ใบหน้าดูผ่อนคลายแต่ก็งุนงงไปพร้อมกัน
“หือ เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกัน ดูเหมือนว่า… จะมีบ้างอย่างเกิดขึ้น อ้อ ใช่… ข้าดื่มไปหน่อยหนึ่ง แต่จำอะไรไม่ค่อยได้เลยแฮะ” ชายหนุ่มพึมพำกับตนเอง เอามือลูบใบหน้าเย็บเยียบ เขาลุกออกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา
จากนั้นก็เดินเข้าครัวไปเริ่มฝึกทักษะการใช้มีดและการแกะสลัก
เมื่อคืนเขาดื่มสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งเข้าไป จากนั้นก็มึนมากเสียจนจำอะไรไม่ค่อยได้ จำได้แค่ฉากบางฉากที่ตัดมาในความทรงจำเท่านั้น ดูเหมือนว่าเมื่อคืนเจ้าขาวจะจับใครแก้ผ้าอีกแล้ว แต่ก็นึกไม่ออกเสียทีว่าเป็นใครกันแน่
ในเมื่อจำไม่ได้ เขาก็ไม่พยายามจะเค้นสมองเรียกความจำออกมา ชายหนุ่มควงมีดทำครัวในมือ แล้ววางกลับลงไปบนระแนงใส่มีด จากนั้นก็เริ่มทำซี่โครงเปรี้ยวหวานตามกิจวัตร
ชายหนุ่มเปิดไม้กระดานออก ลมหนาวพลันซัดเข้ามาในร้านเป็นการต้อนรับ งานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไปเป็นเดือนแล้ว อากาศก็อุ่นขึ้นมากเช่นกัน
ชายหนุ่มเปิดประตู
