งจักรกลดังผ่านอากาศ ดวงตาของเจ้าขาวเหลือบขึ้นมองข้างบน แล้วปล่อยแสงสีแดงเข้าใส่ห่าฝนกระบี่
ตอนนั้นเองพายุกระบี่จากฟากฟ้าก็ล้อมตัวมันเอาไว้มิด
“ฮ่าๆๆ! ตายโหงตายห่าไปเสียเถิด!” เทียนสวีจื่อระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เขาเช็ดเลือดที่หยดออก หน้าตาดูมีความสุขเหลือล้น
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะสาแก่ใจของชายชราก็พลันหยุดชะงัก
นั่นก็เพราะตรงหน้าเขาตอนนี้ ห่าฝนกระบี่กำลังถูกกลืนเข้าหุบเหวไร้ก้นบึ้งแล้วเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ
ไม่นานนักก็เหลือกระบี่อยู่ไม่กี่เล่มเท่านั้น
พลังที่แก่กล้าน่ากลัวเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่ง กลับเหลือเพียงกระบี่เล่มเล็กน่าเวทนา
ดวงตาของเทียนสวีจื่อแทบหลุดออกจากเบ้าขณะมองเจ้าขาว นิ้วที่ชี้ไปข้างหน้าของเขาหยุดสั่นไม่ได้… ให้ตายเถิด ในโลกใบนี้มีหุ่นเชิดที่น่ากลัวถึงเพียงนี้อยู่ด้วยหรือ
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบแสงสีแดงอีกครั้ง กระบี่โลหะในมือของมันถูกงอจนไม่เหลือทรง ก่อนจะหักพร้อมเสียงดังแกร๊ก…
เสียงกระบี่หักดังสะท้อนไปในตรอกที่เงียบจัดสงัดแทบได้ยินเสียงเข็มตกพื้น
ตอนนั้นเองเหล่าคนดูก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึก เทียนสวีจื่อถึงกับกระอักเลือดออกมาแล้วล่าถอยไปสองสามก้าวอย่างไม่อยากเชื่อ ร่างยังคงสั่นไม่หยุด
นั่นเป็นกระบี่วิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมาจากเลือดสารัตถะของตน ใครจะไปคิดว่าไอ้หุ่นยนต์ตรงหน้าเขานี้… จะหักมันแหลกคามือได้ง่ายๆ!
เทียนสวีจื่อรู้สึกเหมือนเครื่องในตนเองกำลังปั่นป่วน ร่างกายปวก
