อัดที่ร้านแห่งนี้มาก่อน ไฉนเลยเถ้าแก่ปู้จะต้องเกรงกลัวผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการแค่คนเดียวด้วย
อีกด้านหนึ่ง หนี่หยันกำลังจ้องมองการเผชิญหน้าครั้งนี้ด้วยความสนอกสนใจ ดวงตามีเสน่ห์น่าหลงใหลของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดหวังเมื่อเห็นร่างอ้วนกลมของเจ้าขาวก้าวออกมาจากด้านหลังปู้ฟาง
“เจ้าหุ่นเชิดตัวนี้…น่าสนใจทีเดียว” หนี่หยันคิด นางไม่เคยเห็นหุ่นเชิดประมือกับขั้นนักพรตยุทธการด้วยตาตนเองมาก่อน “ดูเหมือนวันนี้ข้าจะได้ดูอะไรสนุกๆ เสียแล้ว”
“พี่หญิงหนี่หยัน พวกเราจะไม่ช่วยเขาหรือเจ้าคะ เจ้าเทียนสวีจื่อนั่นเป็นถึงระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ แต่เถ้าแก่ปู้เป็นเพียงระดับห้าขั้นราชันยุทธการเท่านั้น… เขาจะไม่ตายหรือเจ้าคะ” ยี่จือหลิงถามด้วยความตกใจ
ดวงตาของนางเบิกโพลงด้วยความสับสนขณะจ้องมองไปยังหนี่หยันผู้ซึ่งในเวลานี้ดูเหมือนว่าอดใจรอชมแทบไม่ไหว
“ไม่เป็นไร เจ้าแก่นั่นไม่ตายหรอก” หนี่หยันตอบก่อนจะยกมือลูบศีรษะยี่จือหลิงเบาๆ
“…พี่หญิงหนี่หยัน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ากำลังพูดว่าเถ้าแก่อาจจะตกอยู่ในอันตรายเจ้าค่ะ ขั้นนักพรตยุทธการนั้นเข้มแข็งเอาเรื่องอยู่” ยี่จือหลิงพูดอย่างตั้งใจ
หนี่หยันเหลือบมองเด็กสาวผู้ซึ่งในความกระตือรือร้นของนางยังซ่อนความน่ารักแบบเด็กๆ เอาไว้ ศิษย์ผู้พี่อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ นางกล่าวขึ้น “ไม่เป็นไร เถ้าแก่นั่น… อย่างไรก็ไม่ตายแน่นอน”
ยี่จือหลิงได้ยินคำตอบก็นิ่งงันไป
เ
