นเสียงดังสนั่น
เทียนสวีจื่อหน้าเสีย ชายชราไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ร่างกายที่เกือบจะล่องหนของเขากำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเพื่อจะผ่านเจ้าขาวไป แต่จู่ๆ ร่างของเขาก็สั่นเทิ้ม ดวงตาทั้งคู่มองเห็นฝ่ามือโลหะใหญ่ขึ้นเป็นลำดับ
เปรี้ยง!
ศีรษะของเทียนสวีจื่อชนเข้ากับฝ่ามือของเจ้าขาวอย่างจัง ในชั่ววินาทีที่ชนกัน ความรู้สึกอันยากจะบรรยายก็ไหลบ่าเข้าท่วมจิตใจของปรมาจารย์ตำหนักกระบี่มหาสูญ
“บัดซบ…”
ร่างที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยความเร็วของเทียนสวีจื่อหยุดชะงักก่อนจะถูกซัดกระเด็นไปด้วยพลังมหาศาล ร่างของเขาปลิวละล่องถอยหลังแล้วกระแทกพื้นอย่างรุนแรง แรงเฉื่อยยังผลักให้เขากระเด็นออกไปอีกระยะหนึ่งหลังจากที่กระทบพื้นแล้ว…
ความอับอายและเงียบงันไหลเข้าปกคลุมพื้นที่…
จู่ๆ บรรยากาศก็ให้ความรู้สึกแปลกแปร่ง
ดวงตาของฝูงชนเปี่ยมไปด้วยความไม่อยากเชื่อขณะจ้องมองไปยังภาพอันน่าเวทนาของเทียนสวีจื่อที่ร้องครวญครางอยู่บนพื้นพลางยกมือกุมจมูก ฝูงชนหันกลับไปมองเจ้าขาวตัวอ้วนท้วนอีกครั้ง ใบหน้าของพวกเขา…ดูราวกับว่าเพิ่งเห็นสุนัขกัดพญาราชสีห์จนถึงแก่ความตาย
ดวงตาคู่สวยของยี่จือหลิงเบิกโพลง ริมฝีปากสีดอกกุหลาบของนางอ้ากว้างเสียจนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
ใบหน้าของหนี่หยันมีรอยยิ้ม หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก เป็นดังที่นางคาดการณ์ไว้ เถ้าแก่ปู้ไม่ใช่พวกไร้สมอง เพราะมั่นใจในความสามารถของตนเองจึงได้ทำเช่นนี้
ถึงนางจะไม่รู้ว่าส
