“แม่นาง ข้าเป็นแค่เจ้าของร้านเล็กๆ เท่านั้น ถึงหน้าตาของปิ่นหยกนี้จะดูธรรมดา แต่มันมีคุณสมบัติพิเศษที่ไม่เหมือนใคร หากปักไปที่มวยผม ท่านจะรู้สึกสงบนิ่งมีสมาธิเป็นอันมาก และยังช่วยในการฝึกปราณได้เป็นอย่างดี แค่มองปราดเดียวข้าก็รู้แล้วว่าท่านเป็นนักรบ ปิ่นหยกนี้จึงยิ่งเหมาะกับท่านเข้าไปใหญ่” พ่อค้าพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพร้อมทำตาล่อกแล่กไปมา
เมื่อได้ยินคำอวดอ้างนั้น แม่นางผู้นี้ก็เริ่มคล้อยตาม ยิ่งนางมองปิ่นหยกมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความพิเศษที่พ่อค้าเป่าหูมากขึ้นเท่านั้น หรือว่าไอ้ปิ่นยกนี่จะเป็นอุปกรณ์พลังปราณอย่างหนึ่งกันนะ
พอคิดได้ว่าตนเองอาจจะเจอขุมทรัพย์เข้าให้แล้ว หญิงสาวก็รีบล้วงมือลงไปหยิบกระเป๋าเงินเพื่อจ่าย
“เฮ้ สาวน้อย ไม่ได้เจอกันเสียหลายปี เจ้ายังเซ่อซ่าเงอะงะน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”
ขณะที่แม่นางผู้นั้นกำลังจะหยิบเหรียญทองออกมา แขนเนียนขาวเรียบสวยเหมือนหยกมีค่าก็ยื่นมาโอบคอของนางไว้ จากนั้นใบหน้าสวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นให้เห็น พร้อมคำพูดเปื้อนยิ้ม
“พี่หญิงหนี่หยัน! มาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ” เมื่อแม่นางผู้นั้นเห็นว่าใครกันที่มายืนอยู่ข้างกาย ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นทันที
หนี่หยันลูบศีรษะแม่นางผู้นั้นเบาๆ แล้วหยิบปิ่นหยกออกจากมืออีกฝ่าย ก่อนหันไปยิ้มเยาะคนขาย “ไหนเจ้าพูดอีกทีซิ”
พ่อค้าผู้นั้นไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ จะมีหญิงงามปรากฏตัวขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน เขา
