กระสับกระส่ายไปมา ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้น มือของหญิงสาวก็พลันดูบิดเบี้ยว ปิ่นหยกในมือนางกำลังละลายกลายเป็นเศษซากด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แม่เจ้า! พ่อค้าผู้นั้นแทบจะกลั้นความกลัวเอาไว้ไม่อยู่ แม่นางผู้นี้… เป็นปีศาจชัดๆ!
“ขยะแบบนี้เหรียญทองแดงเดียวยังไม่ได้เลย แต่เจ้ากลับหน้าหนาหน้าทนมาขายในราคาหนึ่งเหรียญทอง ไม่กลัวโดนเลาะฟันหมดปากหรือ” หนี่หยันบ่นเสียงเย็น
พ่อค้าผู้นั้นรู้สึกขมขื่นอยู่ในอก แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
หนี่หยันเองก็รู้สึกเบื่อกับความขี้ขลาดของพ่อค้าผู้นี้พอดี จึงเตรียมตัวจากไปพร้อมแม่นางที่นางกอดคอเอาไว้
“ยี่จือหลิงหนอยี่จือหลิง เหตุใดท่านอาจารย์ของเจ้าถึงกล้าให้เจ้าออกมาเผชิญโลกกว้างคนเดียวได้ เจ้านี่มันประเภทที่จะโดนหลอกจับไปขายให้ไอ้พวกพ่อค้ามนุษย์ยืนนับเงินสบายใจเฉิบแท้ๆ เชียว!” หนี่หยันเหลือบตามองแม่นางข้างกายที่กำลังกัดผลไม้กิน
“ข้าไม่กลัวหรอก หากต้องสู้กันหมอนั่นย่อมทำอะไรข้าไม่ได้แน่” ยี่จือหลิงกะพริบตาแล้วตอบทั้งที่ยังมีผลไม้เต็มปาก
“ก็จริง แม้เจ้าจะตามคนไม่ทัน แต่เรื่องพลังปราณก็จัดว่าใช้ได้” หนี่หยันเอ่ย “มาเถิด ข้าจะพาสาวน้อยผู้รักการกินเป็นชีวิตจิตใจอย่างเจ้าไปกินอาหารเลิศรส”
ดวงตาของยี่จือหลิงเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่าอาหารเลิศรส ใบหน้าดูมีชีวิตชีวาด้วยความตื่นเต้น
“นายท่านบอกให้ข้ามาแสวงโชคที่นครหลวง พี่หญิงหนี่หยัน ท่า
