เจ้ามู่เฉิงในผ้าคลุมบ่าขนาดใหญ่กำลังก้าวเดินไปบนพื้นหินของนครหลวง เขาเชิดหน้าสูง มุมปากยิ้มละไม
หลังออกจากนครหลวงไปหลายเดือน เขาก็รู้สึกเหมือนตนเองได้รำลึกความหลังเมื่อกลับมาเยือนสถานที่แห่งนี้ นั่นเพราะเจ้ามู่เฉิงอาศัยอยู่ในนครหลวงมานาน จนเขาแทบจะเชื่อไปแล้วว่าตนเองเป็นคนที่นี่โดยกำเนิด
ท้องถนนยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนเหมือนเช่นเคย แต่การรักษาความปลอดภัยกลับเข้มงวดขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก มีทหารในชุดเกราะเต็มยศเดินสำรวจตรวจตราทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว
บนถนนหนทางของนครหลวงมีผู้คนแต่งตัวประหลาดพร้อมด้วยพลังปราณแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้น เจ้ามู่เฉิงรู้ว่าคนเหล่านี้มาเพื่อชิงต้นตื่นรู้ทางห้าสาย ทันทีที่ข่าวแพร่กระจายออกไป บรรดาคนที่แห่กันมายังนครหลวงไม่ได้มีเพียงขั้นนักพรตยุทธการเท่านั้น แต่ยังมีขั้นราชันยุทธการและขั้นจักรพรรดิยุทธการที่ต่างคนต่างควบคุมสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ แล้วต้องรีบพุ่งมาที่นครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วทันทีที่ข่าวถึงหูอีกด้วย
เจ้ามู่เฉิงคิดอยู่อย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือยิ่งคนเยอะเท่าไรยิ่งดี ยิ่งมากคน นครหลวงก็จะยิ่งโกลาหลมากขึ้นเท่านั้น มิเช่นนั้นจะฉวยโอกาสช่วงชิงสิ่งที่ตนเองอยากได้จากความวุ่นวายได้อย่างเล่า
ทันใดนั้นเจ้ามู่เฉิงก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ สายตาจ้องไปยังเงาสามเงาซึ่งอยู่ไกลออกไป
เหล่าคนที่อยู่ใกล้เงาทั้งสามต่างมีสีหน้าตกใจและสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมาก
“มนุษย์อสรพิษเช่นนั้นร
