ในค่ำคืนมืดมิด หิมะยังคงโปรยปรายไม่จากไปไหน บางส่วนของดวงจันทร์เสี้ยวสองดวงถูกบดบังด้วยเมฆมัว
ณ วังหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว
ในท้องพระโรงหลวงอันสว่างไสว เสียงดนตรีเต้นรำสนุกสนานดังก้องไม่ขาดสาย เคล้ากลิ่นหอมของสุราและอาหารเลิศรสในอากาศที่กระจายไปทั่ววังหลวง บรรดานักเต้นสาวสวยโยกย้ายส่ายเอวอยู่ตรงกลาง พยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะแสดงความงามของตนให้เป็นที่ประจักษ์
เหล่านักดนตรีหลวงนั่งบรรเลงเพลงอยู่ที่มุมหนึ่งของท้องพระโรง ส่วนนักเต้นสาวสวยที่มาเพื่อสร้างความบันเทิงก็เต้นตามจังหวะเพลงอย่างสง่างามน่ามอง ช่างเป็นภาพที่สวยงามจนยากที่จะละสายตาได้
ณ ที่นั่งยกสูงของท้องพระโรงหลวง จีเฉิงเสวี่ยนั่งอยู่บนบัลลังก์ในชุดหรูหราสง่างามสมเกียรติจักรพรรดิ ทั้งสองด้านมีบรรดาขุนนางคนสำคัญแห่งราชสำนักนั่งประกบอยู่ หลายคนเป็นขุนนางหน้าใหม่ที่ได้รับการเลื่อนชั้นหลังการล้างบางราชสำนักครั้งใหญ่ที่ผ่านมา
บรรดาชนชั้นสูงจากตระกูลที่มีชื่อเสียงของแผ่นดินก็นั่งอยู่ในที่แห่งนี้ด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกตระกูลเซียว ตระกูลโอวหยาง หรือตระกูลหยาง ทุกคนล้วนนั่งอยู่ในท้องพระโรงและกำลังพูดคุยสดุดีกันกลั้วหัวเราะ
พ่อครัวเงานั่งอยู่ใกล้จีเฉิงเสวี่ย ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาดูมีความพึงพอใจ
“ท่านอาจารย์หวัง ข้าได้ยินท่านจักรพรรดิองค์ก่อนตรัสชื่นชมท่านเอาไว้มากสมัยที่พระองค์ยังมีสุขภาพแข็งแรงดี พระองค์ตรัสว่าอาจารย์หวังนี้เป็นต
