ำนานของอาณาจักรเรา ได้เดินทางไปทั่วทวีปกินระยะเวลาหลายสิบปี ทั้งยังได้พบเจอความมหัศจรรย์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นปรากฏการณ์หรือผู้คน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอาจารย์หวังต้องการพัฒนาทักษะการทำอาหารของตนเอง ข้าชื่นชมความมุ่งมั่นตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวของท่านเป็นอันมาก”
จีเฉิงเสวี่ยรินสุราน้ำอัญมณีทิพย์ลงในจอกหยก พร้อมกล่าวยกย่องสรรเสริญพ่อครัวเงาหวังติ้งไม่ขาดปาก พอพูดจบ จักรพรรดิหนุ่มก็กระดกสุราลงปากหมดจอกทันที
หวังติ้งเองก็ยกจอกสุราขึ้น คารวะจีเฉิงเสวี่ย พลางกระดกสุราเข้าปากหมดจอกเช่นกัน เขาจึ๊ปากด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็เอ่ยชมว่าสุรานี้ช่างเลิศรสนัก
“ท่านจักรพรรดิ ท่านตรัสชมข้าเกินไปแล้ว ชายชราผู้นี้เป็นเพียงนักพเนจรที่เร่ร่อนไปทั่วทวีปเท่านั้น ไม่ควรค่าแก่การสรรเสริญของท่านจักรพรรดิเลยแม้แต่น้อยพะย่ะค่ะ” หวังติ้งยิ้มบาง
จีเฉิงเสวี่ยเคารพชายชราตรงหน้าเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าส่วนใหญ่มาจากความสามารถในการทำอาหารและทักษะอื่นๆ ที่น่าชื่นชมของอีกฝ่าย อีกทั้งเรื่องราวที่ว่าพ่อครัวเงาหวังติ้งได้พเนจรไปทั่วทวีปนั้นยังเป็นเรื่องจริงอีกด้วย
“ท่านอาจารย์หวังถ่อมตัวเกินไปแล้ว ทวีปมังกรซ่อนเร้นนี้กว้างใหญ่เสียจนไม่รู้จุดสิ้นสุด ข้าเองรู้ดีว่าจักรวรรดิวายุแผ่วนั้นเป็นเพียงเม็ดทรายในทวีปอันไพศาลนี้เท่านั้น ใจของข้านั้นอยากจะออกไปท่องโลกกว้างไร้ที่สิ้นสุดเหลือเกิน ด้วยเหตุนี้ข้าจึงเคารพนับถือในตัวท่านอาจารย์หวังจา
