กใจจริง”
“หากท่านอาจารย์หวังพอสละเวลาได้ จะให้เกียรติเล่าเรื่องสถานที่ต่างๆ ในทวีปมังกรซ่อนเร้นที่ท่านเคยไปเยือนให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่เล่า ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าในทวีปนี้มีสิ่งใดอยู่บ้าง” จีเฉิงเสวี่ยหันไปพูดกับพ่อครัวเงาหวังติ้ง พร้อมยกจอกของตนขึ้นเชื้อเชิญขณะเอ่ย
พ่อครัวเงาไม่ได้ปฏิเสธคำขอนั้นแต่อย่างใด เขาเกิดในจักรวรรดิวายุแผ่ว เมื่อจักรวรรดิเจริญขึ้นเรื่อยๆ ชื่อเสียงของเขาในฐานะพ่อครัวก็ระบือไกลไปด้วยเช่นกัน เขาใช้เวลานานหลายปีไปกับการเดินทางทั่วทวีป และเพิ่งตัดสินใจลงหลักปักฐานที่อาณาเขตรอบนอกของดินแดนป่ารกชัฏในเมืองอาทิตย์ขจี เพื่อเปิดร้านอาหารเล็กๆ เมื่อสองสามปีมานี้เอง
บรรดาผู้คนในท้องพระโรงต่างหันมามองพ่อครัวเงาด้วยความสนใจใคร่รู้ พากันเงี่ยหูฟังสิ่งที่ชายชรากำลังจะเล่า ธรรมชาติของมนุษย์ล้วนแล้วแต่อยากรู้สิ่งที่เป็นปริศนา แม้แต่ผู้ที่เติบโตมาพร้อมสถานะสังคมที่สูงศักดิ์อย่างบรรดาชนชั้นสูงในนครหลวงก็หนีความอยากรู้อยากเห็นนี้ไม่พ้นเช่นกัน คนที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรอย่างเซียวเหมิงเองยังกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น
“ชายชราผู้นี้เดินทางไปทั่วทวีปในระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา น่าเสียดายที่ข้ายังไม่ได้ไปครบทุกที่ในทวีปแห่งนี้ แผ่นดินที่เราอาศัยอยู่นี้กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต และชายชราผู้นี้ก็เชื่อว่าลำพังตัวเองคงไม่มีวันเดินทางไปสุดขอบทวีปเป็นแน่ ต่อให้อุทิศทั้งชีวิตเพื่อการเดินทางก็ตามที แต่ต
