ัวข้าเองก็ไม่ได้กลับบ้านมามือเปล่า
“ท่านจักรพรรดิคงรู้ดีว่าในทวีปของเรามีดินแดนป่ารกชัฏอยู่ ดินแดนที่กว้างใหญ่นี้เต็มไปด้วยอสูรเวทมากมาย และถือเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับมนุษย์ ทว่าในทวีปแห่งนี้ยังมีสถานที่เฉกเช่นเดียวกับดินแดนป่ารกชัฏอีกมาก” พ่อครัวเงาหวังติ้งจิบสุราน้ำอัญมณีทิพย์ในจอก จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วพูดต่อเนิบๆ
“ทางทิศเหนือนั้นมีที่ราบลุ่มกว้างใหญ่ไพศาลราวไร้ที่สิ้นสุดนามว่าหนองน้ำปราณมายา ระดับความอันตรายของมันไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าดินแดนป่ารกชัฏเลยแม้แต่น้อย หนองน้ำนี้กว้างมาก มีอสูรเวทหลากหลายชนิดอาศัยอยู่ รวมถึงสมุนไพรพลังปราณก็เติบโตได้ดีและมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนในที่แห่งนั้น นอกจากนี้ยังมีอสูรเวทระดับเจ็ดอาศัยอยู่ที่นั่นอีกด้วย ชายชราผู้นี้เดินทางผ่านหนองน้ำปราณมายาอยู่หลายปี และได้เจอเผ่าพันธุ์แสนแปลกประหลาดมากมาย อย่างเผ่าพันธุ์มนุษย์อสรพิษ เผ่าพันธุ์มนุษย์แมงป่องและอื่นๆ”
บรรดาผู้คนในท้องพระโรงต่างสูดลมเย็นเข้าปอดด้วยความตกใจ มนุษย์อสรพิษรึ… ฟังดูน่าสนใจไม่น้อย
“ในหนองน้ำปราณมายานั้นมีนครขนาดใหญ่สร้างโดยเผ่ามนุษย์อสรพิษ นครนั้นใหญ่โตโอ่อ่าสูงเสียดฟ้า ในเผ่ามนุษย์อสรพิษมีผู้ฝึกตนฝีมือแก่กล้าอยู่มากมาย มากเกินกว่าที่จักรวรรดิวายุแผ่วจะนึกคิดเสียอีก ภายในหนองน้ำปราณมายานี้ มนุษย์อสรพิษไม่ใช่เผ่าที่แข็งแกร่งที่สุด หากแต่มีอีกตำหนักหนึ่งที่อยู่เหนือหมู่เมฆ ตำห
