นักนั้นมีนามว่าตำหนักเมฆาขาว ชายชราผู้นี้เคยได้ยินแต่ชื่อตำหนักนี้เท่านั้น หาได้เคยไปเยือนด้วยเท้าไปเห็นด้วยตาของตนเองไม่”
ดวงตาของจีเฉิงเสวี่ยเป็นประกาย เลือดในกายร้อนรุ่มสูบฉีดไปที่หัวใจขณะสูดลมหายใจเข้าลึก ตำหนักเมฆาขาว เผ่ามนุษย์อสรพิษ… ทวีปนี้กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยความน่าอัศจรรย์ใจยากแท้หยั่งถึงเสียจริง
“ทางทิศตะวันออกมีแนวเทือกเขายาวใหญ่มหึมา เรียกว่าดินแดนแสนภูผา ที่นี่เต็มไปด้วยเทือกเขาเลากาน้อยใหญ่มากมายสุดลูกหูลูกตา และเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดสำหรับข้า ข้าใช้ชีวิตอยู่ที่ดินแดนนี้ราวสิบปี แต่ก็ยังเดินทางไปไม่ถึงสุดเขตแดนของมันเสียที… กลุ่มอำนาจภายในดินแดนแสนภูผามีความซับซ้อนยิ่ง มีทั้งอสูรเวท มนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่ระบุสายพันธุ์ไม่ได้มากมาย ทุกคนต่างแย่งชิงทรัพยากรภายในภูเขากันเพื่อพัฒนาตนเองให้ยิ่งใหญ่เหนือใคร
“ทางทิศใต้มีมหาสมุทรกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด ทอดยาวไปไกลสุดสายตาที่มนุษย์คนหนึ่งจะมองเห็นได้ ไม่มีใครรู้ว่ามันไปสิ้นสุดที่ใด…”
พ่อครัวเงาหวังติ้งเล่าให้ฟังมากสิ่ง หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่ได้เล่าประสบการณ์การผจญภัยของตนเองมานานแล้วก็เป็นได้ ในคืนนั้นเขาเล่าเรื่องราวมากมาย อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเองได้เผชิญมาในเชิงลึก สำหรับผู้คนในท้องพระโรง นี่เป็นประสบการณ์ที่อาจเรียกได้ว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเลยก็ว่าได้
ดูเหมือนว่าทวีปที่พวกเขาอยู่นี้… จะไร้ซึ่งขีดจำกัดและเ
