ต็มไปด้วยเรื่องเหนือจินตนาการเกินกว่าพวกเขาจะเข้าใจ
“ท่านอาจารย์หวังช่างน่ายกย่องเสียจริง สถานที่ที่ท่านเล่าให้ฟังนั้นล้ำจินตนาการของพวกเราไปมาก ทั้งหนองน้ำปราณมายาทางทิศเหนือ ดินแดนแสนภูผาทางทิศตะวันออก และมหาสมุทรไร้ขอบเขตทางทิศใต้… ทั้งหมดนี้ทำให้หัวใจของข้าเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินหยั่งถึง” จีเฉิงเสวี่ยยกจอกสุราขึ้นอีกครั้งเพื่อยกย่องพ่อครัวเงาหวังติ้ง
หวังติ้งเองก็ยกจอกของตนเองขึ้นแล้วกระดกหมดจอกเช่นกัน
ทันใดนั้นกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายออกมา บรรดาข้ารับใช้สตรีในราชสำนักพากันยกจานกระเบื้องมากมายเดินเข้ามาในท้องพระโรง กลิ่นหอมนั้นลอยออกมาจากสิ่งที่อยู่ในจานเหล่านี้นั่นเอง
จีเฉิงเสวี่ยเห็นสิ่งใหม่ที่ถูกยกเข้ามาในห้องแล้วพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ มาเสียที ท่านอาจารย์หวัง ลองชิมดูสิ นี่เป็นขนมปังหอยนางรมที่ข้าสั่งให้คนไปซื้อมาจากร้านเถ้าแก่ปู้ ท่านอาจารย์หวังศึกษาการทำอาหารมาอย่างทะลุปรุโปร่ง ท่านต้องชอบอาหารจานนี้แน่นอน”
พ่อครัวหวังติ้งชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาเหลือบสายตาไปมองจานกระเบื้องที่ข้ารับใช้หญิงวางลงตรงหน้า บนจานนั้นมีขนมปังทอดทรงกลมป้อมสีทองอร่ามวางอยู่
จีเฉิงเสวี่ยเลียริมฝีปากแล้วหยิบขนมปังหอยนางรมชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากนั้นก็กัดลงไป ทันใดนั้นกลิ่นหอมเข้มก็ระเบิดออกมา รสชาติของหอยนางรมตัวอ้วนในปากทำให้จักรพรรดิหนุ่มรู้สึกเหมือนตนเองกำลังเมามายรสอร่อย ด้วยความที่เขาต้อ
