งจัดการเรื่องวุ่นวายมากมายภายในราชสำนัก ทุกครั้งที่รู้สึกอยากกินของอร่อยขึ้นมา เขาก็ทำได้เพียงกินขนมปังหอยนางรมนี้ให้หายอยากเท่านั้น
อร่อยเหลือเกิน… อร่อยเสียจนไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ!
พ่อครัวเงาสูดหายใจเข้าทางปาก กลิ่นหอมพุ่งเข้าใส่ลิ้นของเขาทันที ทำให้ชายชราไม่อาจต้านทานความอยากกินจนน้ำลายสอได้อีกต่อไป
เขาเองก็หยิบขนมปังหอยนางรมขึ้นกัดเช่นกันจนเกิดเสียงดังกรอบ
ทันทีที่ขอบนอกของขนมปังหอยนางรมอ้าออก กลิ่นหอมก็พุ่งเข้าห้อมล้อมพ่อครัวเงาเหมือนระเบิดปะทุ ทำให้ชายชรารู้สึกติดกับในรสอร่อยจนไม่อาจหนีไปไหน เขาหยุดเคี้ยวไม่ได้ กลิ่นของเนื้อ หอยนางรม และหัวไชเท้าฝอยผสมผสานกัน เกิดเป็นรสชาติและรสสัมผัสที่ยอดเยี่ยมในปาก
“อร่อย! อร่อยเหลือเกิน!” หวังติ้งเรียกสติตนเองกลับมา จากนั้นก็กลืนขนมปังลงท้องแล้วกล่าวชมไม่หยุดปาก
“ฮ่าๆ! ข้าดีใจที่ท่านอาจารย์หวังชอบ ในเมื่องานนี้เป็นงานเลี้ยงที่ข้าจัด ข้าจึงสั่งให้คนหลายต่อหลายคนในราชสำนักเรียงแถวกันไปซื้อขนมปังหอมนางรมมาจากร้านเถ้าแก่ปู้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ตามกฎคนหนึ่งจะสั่งขนมปังหอยนางรมได้แค่หนึ่งครั้งต่อวัน และหนึ่งจานมีขนมปังสองชิ้นด้วยกัน ข้าสั่งไปมากขนาดนี้ ป่านนี้เถ้าแก่ปู้คงเหนื่อยจนหมดสภาพแล้วกระมัง” จีเฉิงเสวี่ยหัวเราะหึๆ ในลำคอ
“เถ้าแก่ปู้รึ ท่านจักรพรรดิทรงหมายถึงเจ้าของร้านเล็กๆ ของฟางฟางหรือพะย่ะค่ะ ร้านที่ตั้งอยู่ในตรอกห่างไกลนั่น” หวังติ้งงุ
