วหันไปถามคำถามสำคัญทันที
“เดาสิ” ปู้ฟางโบกมือพลางตอบอย่างไม่สนใจอะไรมากนัก จากนั้นร่างของเขาก็หายเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว
“ถ้าต้องเดาเองแล้วข้าจะถามทำบ้าอะไร…” เจ้าอ้วนจินอยากตอกกลับปู้ฟาง แต่ขณะที่เขากำลังหันหน้ากลับมา รูม่านตาก็ต้องหดแคบลง
“พับผ่าสิ! ไอ้พวกป่าเถื่อน เหลือไว้ให้ข้าบ้าง!”
เจ้าอ้วนจินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจเมื่อฝูงชนในร้านพุ่งเข้าใส่ปลาย่างเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเห็นเนื้อแน่นของปลาถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เจ้าอ้วนจินก็รู้สึกราวกับไขมันในร่างของเขาถูกรีดจนไม่เหลือ ไอ้พวกป่าเถื่อนนี่… ไหนบอกว่าจะรอให้ปลาสุกดีก่อนค่อยกินไง
ไหนบอกว่าคนเราควรจะเชื่อใจกันอย่างไรเล่า!
