ันทีที่ยกไม้กระดานออก ลมเย็นก็พัดเข้าร้าน ปู้ฟางประสานสายตากับฝูงชนด้านนอกอย่างพร้อมเพรียงกัน
ที่หน้าประตูร้านมีคนอยู่ราวสิบกว่าคนได้ ส่วนมากเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาและลูกค้าประจำ ปู้ฟางหัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษที่ให้รอนาน เข้ามาในร้านสิ” ปู้ฟางก้าวถอยหลังไปหนึ่งเก้าแล้วพูดกับฝูงชน
โอวหยางเสี่ยวอี้พุ่งเข้าไปก่อนคนแรก นางยังคงขมวดคิ้วใบหน้าถมึงทึง
ปู้ฟางยิ้มขณะเอามือลูบหัวเด็กหญิง ส่วนอีกฝ่ายก็พยายามก้มศีรษะลงด้วยความไม่พอใจ แต่ก็หนีไม่พ้น
“นั่งลงก่อนสิทุกคน ถ้าที่ไม่พอก็เบียดๆ กันหน่อยก็แล้วกัน ข้าจะทำอาหารรายการใหม่ให้ทุกคนกินโดยไม่ต้องจ่ายเงินแทนคำขอโทษ ถือว่าข้าชดใช้ให้ด้วยวิธีนี้ก็แล้วกันนะ” ปู้ฟางพยักหน้าให้ทุกคนพลางเสนอเสียงเบา
ทุกคนในร้านพลันตื่นตกใจ จ้องมองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เซียวเยี่ยนอวี่ดวงตาเป็นประกายอย่างประหลาด ส่วนริมฝีปากสีแดงสดของเซียวเสี่ยวหลงก็อ้าหวอ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเถ้าแก่ปู้แห่งร้านใจไม้ไส้ระกำขูดเลือดขูดเนื้อ… จะเลี้ยง!
การที่เถ้าแก่ปู้เสนอจะเลี้ยงอาหารทุกคนถือเป็นโอกาสที่อาจเกิดขึ้นครั้งเดียวในชีวิตก็เป็นได้ เถ้าแก่ปู้เป็นที่รู้จักทั่วนครหลวงในฐานะชายที่ใจจืดใจดำในระดับที่ยากจะมีใครเทียบเคียง แค่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงจานเดียวก็ขายราคาแพงถึงสิบผลึกแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าของร้านใจไม้ไส้ระกำจะเลี้ยงลูกค้าเนี่ยนะ
