เขาจะเรื่องมากเรื่องการกิน สัมผัสด้านรสชาติของพ่อครัวแม่ครัวนั้นอ่อนไหวมากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว และยิ่งเรื่องมากขึ้นไปอีกหากเป็นเรื่องอาหารการกิน การทำอาหารให้ถูกปากคนทั่วไปนั้นง่ายกว่าให้ถูกปากพ่อครัวแม่ครัวเป็นไหนๆ
ปู้ฟางพยักหน้าแล้วค่อยๆ เดินไปหานางพร้อมชามน้ำแกงปลาในมือ
“รสชาติโดยรวมของน้ำแกงปลาฝีมือเจ้าจัดว่าผ่าน ทุกขั้นตอนการทำนั้นตระเตรียมมาเป็นอย่างดี แม้จะไม่ได้ตรงตามขนบการทำน้ำแกงปลาทั่วไปก็ตาม แต่เจ้าไม่เข้าใจธรรมชาติของปลาชนิดนี้ ปลาบางชนิดก็เหมาะจะนำมาทำเป็นน้ำแกง แต่ปลาชนิดนี้ไม่ใช่”
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปหาพี่หญิงใหญ่มู่ เขาก็อดวิพากษ์วิจารณ์รสชาติอาหารและวิธีการทำอย่างเผ็ดร้อนตามนิสัยไม่ได้ เมื่อใดก็ตามที่ได้กินอาหารเข้าไป เขาจะควบคุมตนเองไม่ได้แล้วต้องเริ่มให้คะแนนรวมถึงประเมินข้อผิดพลาดของอาหารจานนั้น
“ข้าไม่ได้หมายความว่าปลาชนิดนี้จะนำมาทำน้ำแกงไม่ได้ แต่เจ้าขาดส่วนผสมที่สำคัญไป ยกตัวอย่างเช่น หากเจ้าใส่สมุนไพรดวงอาทิตย์แรกแย้มเข้าไประหว่างทำ จะทำให้รสชาติคาวปลาหายไป ทั้งยังทำให้ปลาชนิดนี้อร่อยขึ้น แต่สำหรับข้า ข้าคิดว่าการนำปลาชนิดนี้มาทำน้ำแกงนั้นเสียของเปล่าๆ ปลาชนิดนี้หากนำไปตากแห้งก่อนแล้วค่อยมานึ่งจะอร่อยกว่านำมาทำน้ำแกงปลา…”
ขณะที่ปู้ฟางกำลังพูดน้ำไหลไฟดับ ทุกคนในลานก็เริ่มรู้สึกอยากสัปหงกขึ้นมา เนื่องจากไม่มีใครทำอาชีพเป็นพ่อครัวแม่ครัว และไม่มีความเข้า
