บางตัวก็น่าเกลียดอัปลักษณ์ ส่วนบางตัวก็สวยงามน่ามอง ทุกตัวกำลังนอนหมอบอยู่ข้างๆ งูเหลือมยักษ์พลางรอคอยอย่างเงียบๆ
เมื่องูเหลือมมงกุฎเลือดทมิฬเปิดฉากโจมตี พวกนั้นก็จะบุกตามเพื่อทำลายเผ่าพันธุ์นี้ให้สิ้นซาก
การรอคอยดำเนินไปสักพัก ดวงจันทร์เสี้ยวสองดวงโผล่พ้นเมฆทอแสงเย็นสู่พื้นดิน แสงจันทร์สีเงินส่องสะท้อนเกล็ดของงูเหลือมทมิฬจนมันเรืองแสงประหลาดดูขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
“ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วยามกว่าดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งจะบานเต็มที่ ทุกคนจงตามข้ามาที่เผ่าเพื่อกินข้าวกินปลากันก่อนเถอะ” ผู้อาวุโสสูงสุดเอ่ย
อู๋อวิ๋นไป่เลิกคิ้ว จากนั้นก็พยักหน้าแล้วเดินไปยังที่ตั้งเผ่าพร้อมผู้ติดตามทั้งสองคน
ปู้ฟางยังคงเหม่ออยู่ เขากำลังคิดหาวิธีนำดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งมาเป็นของตน แต่ก็ต้องตื่นจากภวังก์เมื่ออู๋อวิ๋นไป่ตบบ่าเขาเบาๆ
“ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามนุษย์อสรพิษเชิญเราไปกินอาหาร ข้าไม่เคยกินอาหารพื้นเมืองของเผ่ามนุษย์อสรพิษมาก่อน ไปด้วยกันเถิด” อู๋อวิ๋นไป่เอ่ย
ปู้ฟางประหลาดใจอยู่สักพัก ก่อนสมองจะเริ่มทำงาน อาหารพื้นเมืองของเผ่ามนุษย์อสรพิษหรือ ตอนแรกเขาตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็พยักหน้านิดๆ ตอบรับ
เหล่านักรบของชนเผ่านำทางโดยเลื้อย ไปข้างหน้าช้าๆ
ส่วนปู้ฟางก็เดินตามไปพร้อมคณะของอู๋อวิ๋นไป่ พวกเขาเดินไปตามทางที่มีบ้านเรือนสร้างอย่างหยาบๆ เรียงรายอยู่สองข้างทาง
ปู้ฟางไม่ได้ใส่ใจสภาพของบ
