ลังปราณจำนวนมากเอาไว้ที่ฝ่าเท้า แล้วนั่งยองๆ ลงเพื่อเด็ดใบไม้สีเขียวอมน้ำเงินซึ่งงอกออกจากผืนดิน ใบไม้เรียวยาวนั้นมีลายเหมือนเส้นเลือดสีดำวิ่งผ่านพื้นผิว
ชายหนุ่มเดินท่องในหนองน้ำปราณมายาอันแสนกว้างใหญ่มาเกินครึ่งวันแล้ว ระหว่างทางเขาเจอสมุนไพรมากมายแต่ก็เป็นเพียงระดับสองหรือสามเท่านั้น นานๆ ทีจึงจะเจอสมุนไพรระดับสี่ แต่สมุนไพรเหล่านั้นก็ยังไม่มีค่าในสายตาปู้ฟาง
เขาต้องการสมุนไพรที่สามารถนำไปผสมกับสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงและผลตื่นรู้ทางสามสายได้ เพื่อหมักสุราชนิดใหม่ที่ไร้เทียมทาน การใช้แค่สมุนไพรระดับสี่… ไม่เพียงพอต่อการทำเป้าหมายดังกล่าวให้สำเร็จ
ปู้ฟางยืนอยู่เหนือพื้นน้ำด้วยความช่วยเหลือของพลังปราณเที่ยงแท้ที่ฝ่าเท้า กระนั้นทุกย่างก้าวของเขาบนผิวน้ำก็ยังทำให้เกิดเสียงจ๋อมแจ๋ม
เขาเดินไปเรื่อยๆ แล้วก็พบสมุนไพรระดับสี่อีกชนิดหนึ่งระหว่างทาง ชายหนุ่มจัดการสังหารอสูรเวทหน้าตาเหมือนงูที่ปกป้องสมุนไพรนั้นอยู่ แล้วเก็บสมุนไพรเข้ากระเป๋าด้วยทัศนคติที่ว่าดีกว่าไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือเลย
“หืม อะไรกันน่ะ” หลังจากที่เดินต่อไปอีกสักพัก ปู้ฟางก็มองเห็นกลุ่มเงาขนาดใหญ่ที่หน้าตาเหมือนตึกรามบ้านช่องอยู่ในระยะไกล
“มีบ้านคนอยู่แถวนี้ด้วยหรือ มีคนมาสร้างหมู่บ้านในหนองน้ำเฉอะแฉะเช่นนี้เนี่ยนะ” ปู้ฟางประหลาดใจเป็นอันมาก หากมองตามหลักความเป็นจริงแล้ว พื้นยวบยาบของหนองน้ำนี้ไม่เหมาะกับการสร้างสิ่งปลูกสร้า
