งใดๆ เลย
แม้ตัวเขาจะงุนงง แต่ก็ยังรู้สึกพอใจกับภาพที่เห็น อย่างน้อย… ก็ยังมีมนุษย์อยู่แถวนี้บ้าง
ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อเดินไปยังทิศที่บ้านเรือนเหล่านั้นตั้งอยู่
ขณะเดินใกล้เข้าไปเรื่อยๆ เขาก็เห็นบางอย่างพุ่งตรงมาจากระยะไกล วืดผ่านตัวเขาไปด้วยความแรง ทำให้น้ำสาดกระจายขึ้นมาใส่ โชคดีที่ขั้นปราณของชายหนุ่มไม่ได้อ่อนแอมาก เกราะคุ้มกันที่สร้างจากพลังปราณจึงช่วยป้องกันไม่ให้ตัวเขาเปียกโชก
ปู้ฟางเหลือบตามองเรือไม้ที่แล่นผ่านไปด้วยสายตาไร้ความรู้สึก จากนั้นก็เม้มปาก
เหมือนอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด… มีคนอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย ในที่สุดความมีชีวิตชีวาก็บังเกิดขึ้นในสถานที่เวิ้งว้างแห่งนี้เสียที
“ความจริงการเดินทางด้วยเรือก็สะดวกดีสำหรับพื้นที่ที่เป็นหนองน้ำเช่นนี้” ชายหนุ่มคิด
…
เรือไม้ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังปราณหยุดนิ่งลง จากนั้นร่างสามร่างก็ก้าวลงจากเรือ พวกเขาจัดการหุ้มฝ่าเท้าด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ เพื่อให้ตัวเองยืนอยู่บนพื้นที่ชื้นแฉะได้อย่างมั่นคง
ชายหนุ่มใบหน้าขาวผ่องที่ยืนอยู่ตรงกลางโบกมือเพื่อเก็บเรือเข้ากระเป๋า
“นายน้อยอู๋ขอรับ… เมื่อกี้ไม่ได้มีคนยืนอยู่หรอกหรือ” ชายคนหนึ่งในกลุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา เมื่อนึกถึงภาพติดตาที่ตนเองเห็นตอนเรือพุ่งผ่าน ดูเหมือนว่าเขาจะจับสังเกตเห็นคนเดินย่ำอยู่ข้างทางได้
สตรีผู้ที่ถูกเรียกว่านายน้อยอู๋ ซึ่งความจริงเป็นหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็
