รดิวายุแผ่วกล้าปะทะฝีมือแย่งของรางวัลกับข้า พ่อครัวเงาคนนี้… ข้าชักอยากเจอเถ้าแก่ปู้ขึ้นมาเสียแล้วสิ”
อาเหวยชะงักไปชั่วครู่ รูม่านตาหดแคบ “ท่านอาจารย์จะออกโรงเองเลยรึ” เขาคิด
“เมล็ดของต้นตื่นรู้ทางห้าสายนี้… หากปลูกสำเร็จ ข้าสงสัยนักว่าจะเกิดเหตุเหนือความคาดหมายที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงไหน” ชายชราพึมพำเงียบๆ กับตนเอง
…
ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า แสงสาดส่องผ่านม่านเมฆ ย้อมแผ่นดินให้เรืองด้วยแสงสีทองจับตา
หิมะไม่ตกแล้ว แต่อุณหภูมิยังคงเย็นเยือก
ปู้ฟางทำซี่โครงเปรี้ยวหวานให้เจ้าดำตามปกติ จากนั้นก็เริ่มฝึกทักษะการใช้มีดและทักษะการแกะสลัก รวมถึงฝึกทำอาหารจานอื่นๆ ด้วย
ผู้ที่ต้องการเป็นพ่อครัวเทพอย่างเขาจะอู้ไม่ได้เด็ดขาด การฝึกฝนวิชาทุกวันเป็นสิ่งจำเป็นไม่ต่างจากลมหายใจเข้าออก เนื่องจากจะทำให้ทักษะการทำอาหารของเขาดีขึ้น และทำให้พื้นฐานแน่นมากขึ้นอีก
ต้นกล้าสีเขียวในกระถางต้นไม้ดินเผานั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ต้นอ่อนที่เพิ่งแทงทะลุดินออกมาเมื่อวานบัดนี้สูงเท่าหนึ่งนิ้วมือแล้ว ถือเป็นปรากฏการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ
ใบไม้สีน้ำเงินอมเขียวแต้มด้วยลวดลายลึกลับจนเต็มใบ แค่มองก็ทำให้ปู้ฟางตาลายแล้ว
“ไอ้เมล็ดนี่มันอะไรกัน จะงอกออกมาเป็นต้นอะไรเนี่ย” ปู้ฟางพึมพำกับตนเองด้วยความงุนงง ขณะเอานิ้วไปสัมผัสใบ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกไม้กระดานปิดทางเข้าร้านออก
เจ้าอ้วนจินพุ่งพรวดเข้ามาในร้านพร้อมด้วยกองทัพชายอ้วน
