สายตาของปู้ฟางเฉียบคมแถมมือก็ว่องไว ทันทีที่เกี๊ยวโผล่พ้นน้ำ เขาก็ช้อนมันมาใส่ในชามกระเบื้องสีฟ้าขาวอย่างรวดเร็ว
ชามหนึ่งชามใหญ่พอจุเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งได้เพียงสามตัวเท่านั้น
ผิวของเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งขาวใสเป็นเงางามและไม่ได้สะท้อนแสงสีรุ้งออกมาตามชื่อแม้แต่น้อย มันเรียบลื่นโปร่งใสจนเกือบจะเห็นไส้ข้างใน เมื่อมองจากภายนอก ไส้ที่อยู่ด้านในดูราวกับว่ากำลังส่งกลิ่นหอมเบาบางออกมา ทำให้มันดูยั่วเย้าน่ากินเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากเทน้ำซุปลงในชามแล้วโรยหอมซอยลงไป เกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
ขันทีหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ปู้ฟาง แล้วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวที่ดูประณีตงดงาม กลิ่นของอาหารจานนี้ดูเบาบางเมื่อเทียบกับอาหารของพ่อครัวแม่ครัวคนอื่นๆ
ทว่าขันทีหนุ่มก็ไม่ได้กล่าวอะไร เขาทำเพียงยกอาหารจานดังกล่าวเดินตรงไปยังจีเฉิงเสวี่ยเท่านั้น
“นี่อาหารของเถ้าแก่ปู้หรือ”
จีเฉิงเสวี่ยเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังขณะมองชามอาหารที่ขันทีหนุ่มยกมา แต่เมื่อได้เห็นเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวหน้าตาธรรมดาพร้อมกลิ่นหอมที่ไม่ได้เข้มข้น ความคาดหวังในหัวใจเขาก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว จักรพรรดิหนุ่มดูผิดหวังไม่น้อย
ในจักรวรรดิวายุแผ่วไม่มีอาหารที่เรียกว่าเกี๊ยว ด้วยเหตุนี้จีเฉิงเสวี่ยจึงไม่รู้จักสิ่งนี้ แต่เขาเคยลิ้มรสขนมจีบทองคำของปู้ฟางมาแล้ว กลิ่นหอมรุนแรงและความแวววาวของมันยังคงติ
