“ตายๆ เถ้าแก่ปู้ ท่านเองก็มาร่วมแข่งในงานสมโภชร้อยครอบครัวด้วยรึ! ยอดไปเลย ข้ารอกินฝีมือท่านอยู่นะ!”
ขณะที่ปู้ฟางกำลังก้าวเข้าประตูจัตุรัสมายาสวรรค์ ชายร่างอ้วนกลมเหมือนลูกชิ้นยักษ์ก็ตะโกนทักเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ ปู้ฟางพลันมีสีหน้าประหลาดใจ เจ้าอ้วนจินมาทำอะไรที่นี่กันนะ แต่หลังจากคิดอยู่สักพักเขาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เนื่องจากการเลือกครอบครัวที่จะได้เข้าร่วมงานเป็นการสุ่ม ไม่ได้กำหนดว่าจะต้องเป็นคนยากดีมีจนอย่างไรแต่ให้โอกาสทุกคนเท่ากัน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เจ้าอ้วนจินจะมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วย
“เถ้าแก่ปู้ นี่ลูกชายกับลูกสะใภ้ข้า” เจ้าอ้วนจินพูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขณะดึงลูกสะใภ้และลูกชายที่ดูอ้วนกลมเหมือนตัวเองเข้ามาแนะนำ
ปู้ฟางพยักหน้าให้หญิงสาวหน้าตาอ่อนโยนข้างๆ เจ้าอ้วนจิน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เจ้าอ้วนจินสามารถหาสตรีที่ดูอ่อนโยนเช่นนี้ให้บุตรชายตนเองได้
ทั้งสามคุยกันเล็กน้อยก่อนปู้ฟางจะขอตัวไปประจำที่เตา ขันทีหนุ่มที่มาหาเมื่อวานบอกชายหนุ่มเรียบร้อยแล้วว่าเตาของเขาอยู่ตรงไหน ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงหาที่ของตนเจอ
เมื่อมาถึงเตาของตัวเองเรียบร้อย ปู้ฟางก็ขมวดคิ้วแล้วเริ่มสำรวจบริเวณโดยรอบทันที จากนั้นก็ถอนหายใจในอกคนเดียว ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ครัวที่ร้านของเขา… อุปกรณ์ตรงหน้านั้นน้อยเกินไป แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับชายหนุ่มแต่อย่างใด
มีขันทีหนุ่มหนึ่งคนยืนอยู่ด้านหลังเตาของปู้ฟาง
