เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อนเช่นนี้กัน หากเจ้าจะยืนน้ำลายยืดชนิดไม่รู้จักควบคุมตัวเอง ก็ช่วยกรุณาอย่าไปโพนทะนาให้ชาวบ้านรู้ด้วยว่าเป็นน้องชายข้า!” อาเหยวมุ่นคิ้ว ใบหน้าแทบย่นยู่เข้าหากันด้วยความเดียดฉันท์ แม้ชายหนุ่มจะยอมรับว่ากลิ่นซี่โครงเปรี้ยวหวานนี้ไม่เลวเลยทีเดียว… แต่ปฏิกิริยาของเขาก็ไม่ได้น่าสมเพชเท่าอาลู่ผู้เป็นน้องชาย
ปู้ฟางหันมาเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกันเบื้องหลัง ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น มองชายท่าทางประหลาดหลุดโลกด้วยความงุนงง
หนึ่งในนั้นเป็นชายอ้วนในชุดผ้ากันเปื้อน อีกคนเป็นชายร่างผอมที่แบกกระทะไว้บนหลัง…
“ช่างเป็นคู่ที่แปลกอะไรเช่นนี้ มาก่อเรื่องรึ” ชายหนุ่มคิด
“พวกเจ้าเป็นใครกัน” ปู้ฟางเอ่ยถาม
หลังจากที่โดนผู้เป็นพี่ดุไป คนน้องก็รีบเก็บลิ้นกลับเข้าปากด้วยความลังเล ในใจยังนึกถึงกลิ่นหอมฉุยของซี่โครงเปรี้ยวหวานเมื่อครู่
อาเหวยมองปู้ฟางด้วยสายตางุนงง หลังจากที่ประเมินชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเคลือบแคลงด้วยสายตา เขาก็เปิดปากถาม “เจ้าเป็นคนทำซี่โครงเปรี้ยวหวานจานนี้รึ”
อาหารจานนี้ครบครันด้วยหน้าตาสวยงาม กลิ่นหอมหวน และน่าจะมีรสชาติยอดเยี่ยมพึงใจ ไม่ต้องตั้งใจมอง อาเหยวก็กล้าสรุปว่ามันต้องเป็นซี่โครงเปรี้ยวหวานที่อร่อยสุดยอดอย่างแน่นอน
แต่พ่อครัวที่ดูอายุน้อยกว่าเขาจะสามารถปรุงซี่โครงเปรี้ยวหวานจานเด็ดออกมาได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด… อาเหวยส่ายหน้าอยู่ในใจ เขามั่นใจในฝีมือการ
