ี่อยู่ภายในก็ถูกกักเก็บเอาไว้ครบถ้วนหลังจากที่ผ่านการปรุงอย่างพิถีพิถัน อาหารของพวกเขาไม่เพียงอร่อยแต่ยังช่วยเรื่องการฝึกปราณอีกด้วย นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าเหตุใดพวกเขาจึงขายอาหารในราคาแพงได้
แต่ร้านนี้มีหลักคิดเช่นไรจึงกล้าตั้งราคาแพงขนาดนี้กัน หรือว่าเจ้าของร้านเองก็ไปล่าวัตถุดิบมาจากดินแดนป่ารกชัฏเช่นกัน
แต่ต่อให้ออกไปหาวัตถุดิบมาเอง ราคาเช่นนี้ก็แพงเกินไปมากอยู่ดี ที่ร้านของพวกเขามีบางรายการที่ตั้งราคาเป็นหน่วยผลึกอยู่บ้าง แต่ก็มีไม่มาก ทว่าร้านที่พวกเขายืนอยู่ตอนนี้กลับใช้หน่วยผลึกแทบทุกจานเลยทีเดียว…
เอื๊อก
อาเหวยรับอาหารราคานี้ไม่ได้เป็นอันขาด
“เถ้าแก่อยู่ไหน! ข้าจะสั่งอาหาร!” อาเหวยตะโกน
ปู้ฟางเดินออกมาจากห้องครัวอย่างช้าๆ พลางเหลือบไปมองอาเหวย อีกฝ่ายดูไม่พอใจเป็นอันมาก แถมดูเหมือนจะยั่วโมโหอยู่นิดๆ ด้วยซ้ำ
“อ่า จะสั่งอะไร บอกมา” ปู้ฟางถามหน้าตาย
“พี่ใหญ่ เราสั่งซี่โครงเปรี้ยวหวานกันเถิด! ข้าอยากลองกินเหลือเกิน…” อาลู่พึมพำอยู่ข้างกายเขา
“ข้าบอกว่าอย่าพูดกับข้าตอนกินอย่างไรเล่า!” อาเหวยพูดหน้าบูดขณะเหลือบมองอาลู่ ในความเป็นจริงตัวเขาเองก็อยากทำตามที่อาลู่บอกเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ทนความอยากนั้นได้
“เราเริ่มจากข้าวผัดไข่สองชามก่อนก็แล้วกัน การจะวัดระดับฝีมือพ่อครัวก็ต้องดูที่อาหารจานที่เรียบง่ายสุดถึงจะถูก… แถมไอ้ซี่โครงเปรี้ยวหวานบ้านั่นก็แพงแสนแพง หากไม่อร่อยคงเปลืองเงิน
