็นความสุขที่แท้จริง แถมขนมจานนี้ยังอร่อยมากอีกด้วย…”
“อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปไป ลองชิมต่อ พวกเจ้ายังไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติที่แท้จริงของมัน” ปู้ฟางพูดพลางกัดขนมเข้าไปคำหนึ่ง
ทั้งสามพลันประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน หรือว่าความจริงแล้วขนมไหว้พระจันทร์ผ้าไหมพันชั้นมีความลับอื่นซ่อนอยู่อีก
พวกเขากัดขนมอีกครั้งด้วยความสงสัยใคร่รู้ จากนั้นก็ต้องรู้สึกตกใจกับความหวานที่นุ่มนวล
ปู้ฟางค่อยๆ ละเลียดเคี้ยวขนมในปาก สีหน้าดูว่างเปล่าขณะทอดสายตาออกไปไกล…
เส้นด้ายสีขาวในขนมไหว้พระจันทร์ผ้าไหมพันชั้นนั้นไม่ได้เหมือนแค่เส้นไหม แต่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกของเขาเช่นกัน นั่นคือความหมายที่แฝงอยู่ในอาหารจานนี้ของปู้ฟาง ขนมวันปีใหม่นี้ทำมาจากหมัดของปู้ฟางที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเขา
มันคือขนมที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอย่างแท้จริง
โอวหยางเสี่ยวอี้ยังคงตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป ดวงตาของนางเริ่มรื้นน้ำตา นางไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงเริ่มร้องไห้ออกมา ความเศร้าที่หาที่มาที่ไปไม่ได้แน่นอยู่ในอกของเด็กหญิง
ความรู้สึกนี้ประหลาดยิ่ง มันคือความรู้สึกโหยหาปะปนกับความเหงา…
เซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงต่างกินขนมของตนโดยไม่พูดอะไร สีหน้าแสดงออกว่าได้รับผลกระทบจากความรู้สึกในขนมไหว้พระจันทร์เช่นกัน
พวกเขาทั้งสี่ต่างนั่งกินกันเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่นานนักขนมก็หมดจาน
รสชาติอร่อยยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเขาทั้งสี่ กระแสความรู้สึ
