อน ข้าแค่อยากทำอาหารของข้าอย่างสงบสุขในร้านนี้เท่านั้น หากมีใครอยากจะมากินอาหารที่ร้านข้า ก็เชิญมาได้ตามสบาย” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ นี่คือสิ่งที่เขาเชื่อจริงๆ โดยนิสัยแล้วเขาเป็นคนไม่ชอบความวุ่นวายทุกประเภท
เขาเพียงแต่อยากนั่งอยู่ข้างทางเข้าร้านพร้อมถ้วยชาในมือ แล้วมองดูความเปลี่ยนแปลงของโลกที่มาพร้อมดอกไม้ที่เบ่งบานและร่วงโรยไปตามธรรมชาติเท่านั้น สิ่งที่เขาต้องการในชีวิตมีเพียงเท่านี้เอง
“เถ้าแก่ปู้ งานสมโภชนี้จะมีการแข่งขันระหว่างพ่อครัวแม่ครัวกันเองด้วย คนที่ได้รับคะแนนมากที่สุดจากผู้เข้าร่วมงานจะได้รางวัลจากจักรวรรดิไปครอบครอง ท่านไม่สนใจรางวัลที่ว่านี้หรือ” โอวหยางซงเหิงถามพร้อมจ้องปู้ฟางเขม็ง
รางวัลรึ ผลไม้ตื่นรู้ทางสามสายของอาณาจักรปู้ฟางก็นำมาเป็นของตนเองเรียบร้อยแล้ว แล้วจักรวรรดิจะเหลือรางวัลอะไรที่น่าสนใจพอสำหรับเขาอีก
“ภารกิจฉุกเฉินหมายเลขสอง: นายท่านโปรดเข้าร่วมการแข่งขันงานสมโภชร้อยครอบครัวที่จัดโดยจักรวรรดิวายุแผ่ว จงชนะการแข่งขันโดยทำอาหารที่ได้รับเลือกมากที่สุด แล้วนำรางวัลจากจักรวรรดิมาครอบครองให้ได้
“ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากลองเลย พ่อหนุ่ม
“รางวัลจากระบบ: สูตรการทำทาร์ตไข่เต่าพลังปราณ”
ปู้ฟางถอนหายใจอยู่ในอก เขาไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ระบบก็ชอบมอบภารกิจฉุกเฉินสุดปวดศีรษะมาให้ทำเสมอ
…………………………..
