ยอดเยี่ยมเพียงใด!” โอวหยางซงเหิงพูดด้วยรอยยิ้มขณะจ้องปู้ฟางไม่วางตา
“ด้วยเหตุนี้ เถ้าแก่ปู้ ท่านจะให้เกียรติเข้าร่วมงานนี้ได้หรือไม่”
เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ… ปู้ฟางหรี่ตา นึกขึ้นมาได้ว่ามีขุนนางระดับล่างสองสามคนเดินเข้าร้านมาก่อความวุ่นวายด้วยท่าทางจองหองเมื่อหลายวันก่อน ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นก็ตั้งใจจะให้เขาร่วมงานสมโภชอะไรนี่ด้วยเหมือนกัน…
“ข้าไม่สนใจไอ้งานสมโภชร้อยครัวบ้าบออะไรของเจ้าหรอก เจ้าผิดเองที่กล้าดีเดินเข้ามาสร้างปัญหาในร้านข้าด้วยท่าทางเหมือนว่าตัวเองดีที่สุดในโลกเช่นนี้” ปู้ฟางคิด ก่อนที่จะสั่งให้เจ้าขาวจับบรรดาขุนนางระดับล่างแก้ผ้าแล้วโยนออกจากร้านไป
ชายหนุ่มเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว เมื่อโอวหยางซงเหิงมากระตุ้นความทรงจำอีกครั้ง เขาจึงนึกขึ้นมาได้
“ไอ้งานสมโภชร้อยครอบครัวนี่ก็ฟังดูยิ่งใหญ่อลังการดี” ปู้ฟางคิดพลางพยักหน้ารับรู้ขณะจ้องโอวหยางซงเหิง
“ข้าจะไม่เข้าร่วม ข้าไม่สนใจ” ปู้ฟางตอบ
“หา อะไรนะ ไม่เข้าร่วมรึ เพราะเหตุใดกัน”
ใบหน้าของโอวหยางซงเหิงแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ เขาถามออกมาด้วยความงุนงง ในความคิดของเขา การเข้าร่วมงานสมโภชร้อยครอบครัวสำหรับพ่อครัวแม่ครัวนั้น สำคัญพอๆ กับการเข้าสอบรับราชการของนักปราชญ์เลยทีเดียว
ในฐานะพ่อครัว ปู้ฟางกลับไม่สนใจเข้าร่วมงานสมโภชที่จักรวรรดิเป็นคนจัด นี่มัน… เรื่องบ้าผิดธรรมชาติอะไรกัน!
“ฟังจากชื่องานก็รู้แล้วว่าต้องยุ่งยากวุ่นวายแน่น
