ยั่วยวนของทุกจานทำให้โอวหยางซงเหิงมองโลกทั้งใบเปลี่ยนไปทันที “ในโลกนี้มีอะไรที่หอมถึงเพียงนี้ด้วยหรือ”
แต่น่าเสียดายที่เขาทำได้เพียงดมเท่านั้น
สุดท้ายเมื่อถึงตาเขา โอวหยางซงเหิงก็รู้สึกโศกเศร้าจนน้ำตาแทบไหลอาบแก้มสองข้าง
“นี่บะหมี่แห้งคลุกที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางเอ่ย
โอวหยางซงเหิงดูไร้ซึ่งชีวิตขณะมองจานบะหมี่แห้งคลุกที่ดูแห้งสมชื่อตรงหน้าตนเอง
………………