เรียบร้อยแล้ว
“นี่ซี่โครงเปรี้ยวหวานที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางไม่ได้ตะโกนเรียกให้โอวหยางเสี่ยวอี้นำอาหารออกมาให้ แต่เขาค่อยๆ เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมจานศิลาดนด้วยตนเอง แล้ววางอาหารจานนั้นลงตรงหน้าแม่หนึ่งของเสี่ยวอี้
แม่หนึ่งของเสี่ยวอี้ดูเคลิบเคลิ้มกับซี่โครงเปรี้ยวหวานตรงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว ชิ้นเนื้อสีเหลืองอำพันสวยดูเหมือนมีเวทมนต์บางอย่างที่ทำให้นางกลืนน้ำลายไม่หยุด จนต้องโยนความสงบเสงี่ยมเรียบร้อยของตนเองทิ้งไป
ทันทีที่ส่งซี่โครงเปรี้ยวหวานชิ้นแรกเข้าปาก นางก็ตกหลุมรักอาหารจานนี้โดยพลัน
โอวหยางซงเหิงรู้สึกหิวเป็นอันมาก เขามองภรรยาคนที่หนึ่งของตนกินจนรู้สึกทนไม่ได้อีกต่อไป แม่ทัพใหญ่มองซี่โครงเปรี้ยวหวานในจานก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อหยิบมากิน
เพี้ยะ!
“อย่ามาแตะซี่โครงเปรี้ยวหวานของข้านะ! หากอยากกินก็สั่งเองสิ! ช่างชุบมือเปิบหน้าไม่อายเสียจริง!” แม่หนึ่งของเสี่ยวอี้ปัดมือโอวหยางซงเหิงที่แอบยื่นมาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ใบหน้าดูโกรธเคืองเป็นอันมาก
จากนั้นนางก็ลากจานซี่โครงเปรี้ยวหวานมาไว้ในอ้อมแขนเหมือนมารดาที่กำลังปกป้องลูกรักของตน
โอวหยางซงเหิงคิดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “หมายความว่าอย่างไรกันที่ว่าให้ข้าสั่งเองน่ะ… หากข้ายังพอมีเงินอยู่ ข้าจะสั่งมาสักสองจานให้มันหนำใจ ข้าจะกินเองจานหนึ่ง… อ้อ แล้วอีกจานจะเอาไปให้หมามันกินเสียเลย!”
ปู้ฟางค่อยๆ ลำเลียงอาหารออกมาจานแล้วจานเล่า กลิ่นหอม
