้มาร่วมงานสมโภชด้วย” จีเฉิงเสวี่ยพูดพร้อมโบกมือไปมา จากนั้นเขาก็หันไปหาโอวหยางซงเหิงที่กำลังจะไปเฝ้าพระอินทร์
“แม่ทัพโอวหยาง เรื่องการชวนเถ้าแก่ปู้ให้มาร่วมงานนี้ ข้าไว้ใจให้ท่านไปด้วยตนเองก็แล้วกัน… ตกลงหรือไม่” จีเฉิงเสวี่ยถาม
โอวหยางซงเหิงกระโจนมาข้างหน้าทันที พลางสะดุ้งตื่นฟองน้ำมูกแตก หนวดของเขายังคงมีคราบน้ำลายเปื้อนอยู่ สีหน้าดูมึนอึนตามแบบคนเพิ่งตื่นนอน “พระองค์อยากให้ข้าน้อยปราบกบฏพวกใดพะย่ะค่ะ ขอเพียงพระองค์สั่งมา! ข้าน้อยจะพุ่งเข้าไปจัดการโดยไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว”
เมื่อเห็นสีหน้าน่าขันของเขา บรรดาขุนนางในราชสำนักก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ท่านแม่ทัพ บุตรสาวของท่านทำงานเป็นบริกรอยู่ที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางมิใช่รึ ข้าจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านในการชวนเถ้าแก่ปู้ให้เข้าร่วมงานสมโภชร้อยครอบครัวก็แล้วกัน” จีเฉิงเสวี่ยพูดพร้อมหัวเราะในลำคอ จากนั้นเขาก็ยุติการประชุมราชสำนัก และไม่สนใจแม่ทัพโอวหยางที่ดูตาลีตาเหลือกอีกต่อไป
…
ลมหนาวส่งเสียงหวีดหวิด ส่วนหิมะก็โปรยปรายอยู่ในอากาศ
หลังจากที่ปู้ฟางทำอาหารที่เจ้าอ้วนจินสั่งจนหมด เขาก็กลับมาว่างอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินไปที่ทางเข้าร้านแล้วนั่งลงบนเก้าอี้พิงหลังอย่างสบายอุรา ในมือของเขาถือถ้วยน้ำร้อนที่ระบบจัดหามาให้เอาไว้ด้วย นี่เป็นน้ำร้อนที่ใช้น้ำจากบ่อน้ำพุบนเทือกเขาเทียนซาน ซึ่งมีพลังปราณสะสมอยู่เล็กน้อย รสชาติของน้ำนี้ทั้งหวานและสดชื่น
ปู
