ามากกว่านี้ หากเขาไม่ไปตั้งแต่ตอนนี้ ก็คงไม่มีโอกาสได้จากไปอีกแล้ว
“เจ้ามู่เฉิง ไอ้โจรเฒ่าเจ้าเล่ห์! คิดจะหนีไปไหนกัน!” เซียวเหมิงจ้องเจ้ามู่เฉิงตาแทบไหม้ พลังปราณของผู้ฝึกตนระดับเจ็ดพลันระเบิดออกมา เขาก้าวออกไปก้าวหนึ่ง แล้วกระโจนพุ่งเข้าใส่เจ้ามู่เฉิงทันที
แต่ตอนที่เซียงเหมิงกำลังจะกระโจนออกจากพื้น เจ้ามู่เฉิงก็หันมาโยนศิลาสีดำสนิทเหมือนน้ำหมึกใส่ ศิลานั้นบิดเบี้ยวอยู่ในอากาศ และดูเหมือนจะมีมนตราบางอย่างที่ทำให้เซียวเหมิงต้องหันมอง
ตูม!
พลังปราณเข้มข้นจำนวนมากระเบิดออกจากศิลาก้อนนั้น พร้อมด้วยเสียงร้องโหยหวนที่ลอยมาเข้าหู
สีหน้าของแม่ทัพใหญ่เปลี่ยนไปทันที เขารีบใช้พลังปราณสะกดพลังในศิลาสีดำเอาไว้ หากวิญญาณแค้นหนีออกมาจากลูกโลกวิญญาณล่วงลับได้ นครหลวงคงถึงกาลปาวสานแน่
เจ้ามู่เฉิงใช้โอกาสนี้หนีไปได้ในที่สุด
“เอาไว้พบกันใหม่… เถ้าแก่ปู้ ครั้งหน้าข้าจะต้องไปที่ร้านเจ้าให้ได้!” เสียงของเจ้ามู่เฉิงลอยมาแต่ไกล จากนั้นร่างของเขาก็หายลับไปจากสายตา
เมื่อเจ้ามู่เฉิงจากไปแล้ว เสียงชุดเกราะดังกระทบกันก็ลอยมาจากด้านนอกประตูมายาสวรรค์ ชายหนวดดกที่ทั้งตัวพันผ้าพันแผลรุ่งริ่งเดินกระเผลกเข้ามาภายใน บนตัวสวมชุดเกราะเพียงครึ่งเดียว
“องค์ชาย ข้าพาพี่น้องเรามาให้กำลังใจท่านขอรับ!”
ชายหนวดดกตะโกนเสียงอู้อี้ สภาพของเขาดูน่าขันมากเสียจนจีเฉิงเสวี่ยไม่รู้ว่าจะต้องหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เมื่อชายหนุ่มเห็นว
