ับพลังใจในการอยากมีชีวิตอยู่ต่อของเขาแล้ว
ปู้ฟางหาวออกมา หลังจากที่มองท้องฟ้า เขาก็หันหลังกลับแล้วไล่หนี่หยันออกไปจากร้าน โอวหยางเสี่ยวอี้เองก็บอกลาปู้ฟางเช่นกัน จากนั้นชายหนุ่มก็เอาไม้กระดานปิดทางเข้า และปิดร้านสำหรับวันนี้
จีเฉิงเสวี่ยยังคงร้องโหยหวนเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดต่อไป มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ… ที่ปู้ฟางไม่มีวันเข้าใจ
ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงเดินเข้าครัวไปเริ่มฝึกซ้อมทำอาหารอยู่อีกสักพัก จากนั้นเขาก็ซ้อมทักษะการใช้มีดและการแกะสลัก ก่อนจะหมักสุราหัวใจหยกเยือกแข็งเอาไว้อีกถังใหญ่ แล้วเดินขึ้นชั้นสองเพื่อล้างเนื้อล้างตัวเตรียมนอน
เขาจำเป็นจะต้องนอนให้พออยู่เสมอ และด้วยความที่ห้องนอนเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มจึงไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของจีเฉิงเสวี่ย ไม่นานนักปู้ฟางก็หลับสนิทไปหลังจากนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
……………………..
