ทอดราชบัลลังก์แต่กลับกลายเป็นว่าเลือกเจ้าแทน แต่ไม่ว่าพระองค์จะเลือกใคร… คนเดียวที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์สุดท้ายแล้วต้องเป็นองค์ชายรัชทายาทเท่านั้น”
“เจ้านี่ช่างจงรักภักดีถวายหัวเสียจริง! วิธีการฝึกปราณของเจ้ามาจากเกาะมหายานแท้ๆ แต่เจ้ากลับเป็นห่วงอาณาจักรนี้เสียได้ จับปลาสองมือเช่นนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรืออย่างไร” จีเฉิงเสวี่ยถามพร้อมยิ้มเยาะ
เจ้ามู่เฉิงมองจีเฉิงเสวี่ยที่กำลังเย้ยตนด้วยสายตาไร้อารมณ์ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้น ส่งพลังปราณเที่ยงแท้ให้หลั่งไหลออกมา ก่อตัวขึ้นเป็นพระพุทธรูปที่ทอแสงอ่อนโยนเรืองรองอยู่ตรงหน้า
เจ้ามู่เฉิงค่อยๆ พนมมืออย่างช้าๆ จากนั้นก็ส่งมือไปด้านหน้า พระพุทธรูปสีทองลอยขึ้นบนฟากฟ้า ก่อนค่อยๆ ลดระดับลงมาโอบล้อมตัวของจีเฉิงเสวี่ยเอาไว้
“จงรักภักดีเช่นนั้นรึ หากองค์ชายรัชทายาทเป็นคนทะเยอทะยานเหมือนอวี่อ๋องแล้วละก็ ข้าคงไม่มีวันช่วยเขาแน่นอน ข้าสนับสนุนองค์ชายรัชทายาทก็เพราะเขาอ่อนแอ เจ้า… ไม่เข้าใจหรืออย่างไร” เจ้ามู่เฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเพียงแต่ต้องการหุ่นเชิดที่เชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น…”
ตุ้บ!
หลังจากที่ฟังจบ ร่างของจีเฉิงเสวี่ยที่ถูกพระพุทธรูปโอบล้อมเอาไว้ก็สั่นสะท้าน เขาทรุดตัวลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกจากโพรงจมูกและปาก วาระสุดท้ายของชีวิตอยู่ไม่ไกลแล้ว
เจ้ามู่เฉิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาจีเฉิงเสวี่ย พร้อมถอนหายใจออกมาด้วยความเวทนา
ทันใดนั้นเสียงตะโกนของสตรีก็ดั
