หมือนตัวข้าเป็นอย่างยิ่ง และเป็นผู้ที่จะสามารถดูแลจักรวรรดิของข้าได้อย่างแน่นอน ข้าจึงขอแต่งตั้งให้องค์ชายสาม เฉิงเสวี่ย เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ และเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปของจักรวรรดิวายุแผ่ว”
เมื่อเหลียนฟู่อ่านจบ ทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มตกกระทบพื้น ทุกคนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก
คนที่จักรพรรดิ… เลือกให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์คนต่อไป… คือองค์ชายสามเช่นนั้นรึ
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางท้องพระโรงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ทุกคนที่อยู่ในนั้นนิ่งอึ้งไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว
สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแข็งทื่อไม่ขยับ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาดูไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยินแม้แต่น้อย ปากอ้านิดๆ ดูเหมือนกำลังคิดอยู่ว่าตนเองได้ยินถูกหรือไม่
อวี่อ๋องเองก็ตกใจเช่นกัน เขาหันไปมองจีเฉิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ความไม่อยากเชื่อหมุนวนอยู่ในเบื้องลึกของดวงตา
เจ้ามู่เฉิงที่หรี่ตาอยู่เมื่อครู่ลืมตาตื่นเต็มที่แล้วในตอนนี้ ผู้เฒ่าตระกูลโอวหยางแทบทึ้งหนวดตัวเองออกมาเป็นกระจุก รอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าของเสนาบดีคลังแข็งทื่อไปทันที เขาแทบกัดลิ้นฆ่าตัวตาย…
นี่เป็นผลลัพธ์ที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด ไม่มีใครคิดจินตนาการเลยว่าองค์ชายผู้ถูกจักรพรรดิองค์ก่อนส่งไปปฏิบัติภารกิจเฉียดตายนอกราชอาณาจักรตลอดเวลาและถูกเมินจนถึงขั้นไม่พึงใจนั้น จะกลายมาเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์คนต่อไป
“ฮ่าๆๆ!”
