ขณะที่ท้องพระโรงเงียบกริบเหมือนป่าช้านั่นเอง เสียงระเบิดหัวเราะดังลั่นก็วาบขึ้นมาทำลายความเงียบ ชายหนวดดกที่ยืนอยู่ข้างจีเฉิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
“ไอ้ความยโสโอหังก่อนหน้านี้มันหายไปไหนหมดแล้วเล่า ทีนี้พวกเจ้าก็รู้แล้วสินะว่าใครกันที่หัวเราะทีหลังดังกว่า ดูหน้าที่งงเป็นไก่ตาแตกของอวี่อ๋องสิ… ก่อนหน้านี้เชิดคางเสียจนจมูกแทบทิ่มฟ้า ไม่ทำต่อแล้วรึ” ชายหน้าหนวดคิด
เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอันมากขณะมองใบหน้าเหมือนท้องผูกขององค์ชายรัชทายาทและอวี่อ๋อง จนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังคับห้อง ก่อนหน้านี้ตอนที่ทั้งสองยังอยู่หน้าประตูมายาสวรรค์ เขารู้สึกหงุดหงิดกับสายตาเหยียดหยามของอวี่อ๋องเป็นอันมาก
จีเฉิงเสวี่ยเองก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน แต่หลังจากนั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขายื่นมือไปตบบ่าชายหนวดดกแล้วพูดเสียงแผ่วเบา “หยุดเถิด เรายังอยู่ในท้องพระโรงกันอยู่นะ”
ชายหน้าหนวดหยุดหัวเราะทันที แต่ยังคงหุบยิ้มไม่ได้ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็ตาม
แม้เหลียนฟู่จะเป็นคนอ่านประกาศให้ทุกคนฟัง แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้มาก่อนว่าในนั้นเขียนอะไรไว้บ้าง เขาเองก็รู้พร้อมคนอื่นขณะอ่านเช่นกัน และสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้เหลียนฟู่ตกใจเป็นอันมาก “ข้าไม่ได้คาดคิดเลยว่า… องค์จักรพรรดิจะเลือกองค์ชายสามเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป” ผู้เป็นขันทีคิด
จากนั้นจีเฉิงเสวี่ยก็จัดเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย
