แล้วเดินออกไปรับราชโองการพินัยกรรมด้วยสีหน้าเคารพเคร่งขรึมเป็นอย่างสูง
องค์ชายรัชทายาทพ่นลมด้วยความโกรธ แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าซีดขาว
ส่วนอวี่อ๋องก็หันมามองจีเฉิงเสวี่ยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความนัย แล้วจากไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ
ผลที่ออกมาเหนือความคาดหมายของทุกคน ทำให้บรรดาขุนนางชั้นสูงยังไม่หายจากอาการตกใจดีนัก ทุกคนในที่แห่งนั้นอยู่ในอารมณ์หดหู่พอตัว เนื่องจากได้เลือกข้างไปเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดเลือกข้างถูกเลยแม้แต่คนเดียว
เจ้ามู่เฉิงจากไปนานแล้ว แต่ก่อนไป เขาก็หันมามองจีเฉิงเสวี่ยอยู่นานด้วยสายตาจริงจัง ความคิดมากมายแล่นอยู่เบื้องหลังสายตาคู่นั้น
…
หลังออกจากท้องพระโรงผ่านประตูมายาสวรรค์ ร่างของคนคู่เดิมก็กำลังเดินอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมาไม่ขาดสาย จีเฉิงเสวี่ยเงียบอยู่ชั่วครู่ ความรู้สึกในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่เดินผ่านประตูเข้าไปโดยสิ้นเชิง
ชายหนวดดกหัวเราะร่า ใบหน้ายิ้มแป้น ดูมีความสุขล้นปรี่ เขาดีใจกับองค์ชายสามเป็นอันมาก
บนถนนไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมามากนัก หิมะหมุนวนในอากาศ ลมหนาวส่งเสียงหวีดหวิวในหู
กรุ๊งกริ๊งๆ กรุ๊งกริ๊งๆ
เสียงกระพรวนหวานใสดังก้องสะท้อนบนถนนสายหลัก จีเฉิงเสวี่ยและชายหนวดดกหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่กับที่
เบื้องหน้าทั้งสองคือสาวงามหุ่นอวบอัดห้าคนในชุดบางเบาโปร่งแสง พวกนางกำลังเดินเข้ามาหา กระพรวนรอบข้อเท้าขาวบอบบางดังไปตามจังหวะฝีเท้าที่ก้าวเดิน
