การกระทบกระเทือนอย่างแสนสาหัสด้วย”
เซียวเยวี่ยยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร เขาหันหน้าไปทางห้องครัวแทน
ร่างผอมเดินออกมาจากมุมมืดในห้องครัวพร้อมด้วยหม้อดินเผาในมือ ไอน้ำลอยล่องออกจากหม้อพร้อมด้วยกลิ่นหอมน่าหลงใหล
ทันทีที่กลิ่นหอมกระจายไปทั่วห้อง ทุกคนก็พากันสูดหายใจเข้าลึกโดยพร้อมเพรียง พลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นมา
เซียวเหมิงประหลาดใจเป็นอันมาก ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หม้อดินเผานั้น หากเดาจากกลิ่นแล้ว… อาหารโอสถทิพย์ชนิดนี้ไม่ใช่น้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิงอย่างแน่นอน!
ปู้ฟางเองก็มองแม่ทัพใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงปากทางเข้าร้านด้วยความประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นเขาก็เดินไปหาเซียวเยวี่ย พร้อมวางหม้อดินเผาลงตรงหน้าชายหนุ่ม
หลังจากปล่อยมือออกจากหม้อดินเผา ปู้ฟางจึงค่อยถอนพลังปราณออกแล้วผ่อนลมหายใจหนักออกมา…
หลังจากที่ทำน้ำแกงหอยเป๋าฮื้อปราณพลอยม่วงเสร็จ ปู้ฟางก็รู้สึกเหนื่อยล้าเสียจนแทบจะทรุดลงกับพื้น พลังปราณเที่ยงแท้ในเส้นปราณของเขาเหือดหายไปแทบหมด เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอยู่ภายใน ระดับพลังปราณของเขาต่ำเกินไปจริงๆ เสียด้วย
“นี่น้ำแกงหอยเป๋าฮื้อปราณพลอยม่วงที่สั่ง กินให้อร่อย” ชายหนุ่มพูดกับเซียวเยวี่ย
จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เปิดฝาหม้อ แสงสว่างเรืองรองพุ่งออกจากหม้อทันที พร้อมด้วยกลิ่นหอมหวนที่ถาโถมออกมา
……………………….
