ปทั่วห้อง
เซียวเยียนอวี่ไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย แต่ก็ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้… นางรู้สึกกระวนกระวายใจแทบบ้า จนอยากตะโกนออกมาด้วยความเคียดแค้น
เซียวเยวี่ยหยุดลงที่ข้างเตียง ควันจากธูปหอมฟุ้งกระจาย ร่างของสตรีผู้สง่างามนอนหลับตาแน่นิ่งอยู่บนเตียงตรงหน้า
สตรีผู้นั้นมีใบหน้าที่งดงาม เมื่อดูใกล้ๆ แล้วเหมือนเซียวเยียนอวี่ยิ่งนัก
ดวงตาของเซียวเยวี่ยแสดงอารมณ์สับสนออกมา ก่อนถอนหายใจเบาๆ เขาถอดเสื้อคลุมหนาหนักออกจากบ่า แล้วห่มลงบนตัวสตรีผู้นั้น
“เจ้า… จะเอานางไปไหน!” เซียวเสี่ยวหลงยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล แต่เซียวเยวี่ยก็ยกมือขึ้นส่งพลังกดดันทับลงไปที่ตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มหกล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น เซียวเสี่ยวหลงทำได้เพียงมองเซียวเยวี่ยนำตัวจีรู่เอ๋อร์ผู้เป็นมารดาของตนเองไปด้วยสายตาแดงก่ำ
ร่างของเซียวเยียนอวี่สั่นสะท้าน นางกัดปากของตนเองอย่างแรง ความโกรธแค้นต่อเซียวเยวี่ยอัดแน่นอยู่ในดวงตา
เซียวเยวี่ยแบกจีรู่เอ๋อร์เอาไว้บนหลัง พอเดินไปถึงประตู เขาก็หันหลังกลับมาหาน้องทั้งสองของตน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อก่อนพวกเจ้าสองคนเคยน่ารักกว่านี้เยอะ ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่านแม่ เพียงแต่จะปลุกให้นางตื่นขึ้นเท่านั้น”
พอพูดจบ เซียวเยวี่ยก็สวมหมวกไม้ไผ่อีกครั้งแล้วกระโจนไปในอากาศ หายลับไปจากสายตา เหลือเพียงเสียงหวีดหวิวของลมหนาวที่สะท้อนก้องอยู่ตรงโถงทางเดินเท่านั้น
ทั
