ือกแข็งด้วยก็แล้วกัน” อวี่อ๋องพูดกลั้วหัวเราะพร้อมพยักหน้าให้ปู้ฟาง เขาไม่เหมือนนางโง่เหวยเซียงซื่อนั่น อวี่อ๋องรู้ดีว่าร้านนี้น่ากลัวเพียงใด หุ่นเชิดนั่นไม่ใช่ไพ่ตายของร้านอย่างแน่นอน ไพ่ตายที่แท้จริงของร้านคือสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังนอนหลับอุตุอยู่ด้านหน้าต่างหาก
ด้วยเหตุนี้เขาจึงเลือกไม่ก่อเรื่องภายในร้าน เหตุผลที่เขามาที่นี่ก็ไม่ใช่เพื่อหาเรื่องใครเช่นกัน
ปู้ฟางมองอวี่อ๋องแล้วพยักหน้าก่อนเดินเข้าครัวไป
พอปู้ฟางจากไปแล้ว อวี่อ๋องก็มายืนอยู่ตรงหน้าจีเฉิงเสวี่ยแล้วก้มลงมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีที่เหนือกว่า ดวงตาของเขาดูจงใจกดองค์ชายสามเป็นอย่างมาก
“เจ้ากลับมาทำไม หากอยู่ที่โลกภายนอกเหมือนเดิมทุกอย่างก็คงปกติดีแล้ว… เจ้าตั้งใจกลับมาเพื่อสิ่งใดกัน” อวี่อ๋องถาม
จีเฉิงเสวี่ยวางตะเกียบลง เขายกเหยือกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งขึ้นมารินน้ำสุราใสแจ๋วลงไปในจอก กลิ่นหอมของสุราพร้อมเสียงน้ำไหลดังไปทั่วร้าน
“ท่านพ่อสวรรคต ท่านกะจะไม่ให้ข้ามาไว้อาลัยในฐานะบุตรชายเลยรึ” จีเฉิงเสวี่ยพูดเสียงเบา หลังจิบสุราในจอกเสร็จ
“ไว้อาลัยรึ พร้อมกองทัพของเจ้าที่ตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองอยู่น่ะหรือ” อวี่อ๋องตอบกลับพร้อมยิ้มเยาะ เขานั่งลงตรงข้ามองค์ชายสาม ดวงตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
จีเฉิงเสวี่ยกลับมาพร้อมกองทัพที่ตนเองนำออกไปทำภารกิจทางทหาร เจตนาของเขาดูน่าสงสัยสมควรแก่การจับตามองเป็นอย่างยิ่ง
โดยทั่วไปแล้วจีเฉิงเสวี่ยในฐ
