ำลาย ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อเข้าปากทันที
รสชาติเนื้อในปากนั้นเหมือนระเบิดที่ปะทุออกมาพุ่งเข้าโอบล้อมต่อมรับรสของเขา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์
“จะสั่งอะไรก็ดูรายการอาหารข้างหลังเอาแล้วกัน” ปู้ฟางพูดหน้าตาย เขาเหลือบมองหญิงสาวทั้งสามในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยอีกครั้งก่อนเดินไปทางครัว
เหวยเซียงซื่อไม่ได้คิดว่าปู้ฟางจะเมินนางเช่นนี้ จึงรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่หญิงคนนี้สวยขนาดนี้ ช่วยหันกลับมามองอีกสักหน่อยเถอะ”
กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง…เหวยเซียงซื่อปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังปู้ฟางพร้อมเสียงกระพรวน มือขาวเรียวยาวของนางคว้าไหล่ของเขาเอาไว้ ริมฝีปากสีแดงยั่วยวนเผยอขึ้น พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว “อย่าเพิ่งไปเลย อยู่กับพี่หญิงคนนี้ก่อน บอกพี่หญิงหน่อยสิว่าอาหารในร้านนี้จานไหนอร่อย”
โอวหยางเสี่ยวอี้ได้กลิ่นหอมพุ่งผ่านหน้าตัวเองไป ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวพุ่งเข้าไปเกาะนายท่านตัวเหม็นเอาไว้ ราวกับกำลังพยายามเกาะติดเขาเหมือนปลิงดูดเลือด
“มีสตรีหน้าไม่อายขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยรึ!” โอวหยางเสี่ยวอี้คิดอย่างฉุนเฉียว “นี่นางพยายามจะยั่วนายท่านตัวเหม็นหรืออย่างไร”
ปู้ฟางขมวดคิ้วแล้วหันไปมองหญิงสาว ก่อนเอ่ยด้วยท่าทางไร้อารมณ์ “อย่าจับตัวข้า ออกไปให้ไกลๆ ด้วย กลิ่นจากตัวเจ้าแรงเกินไป”
“ตายแล้ว พ่อหนุ่มน้อยอายหรือจ๊ะ” เหวยเซียงซื่อประหลาดใจไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะขบขัน นางยื
