่นมือขาวสวยเรียวยาวออกไปหมายจะจับคางปู้ฟาง
“เพี้ยะ” ปู้ฟางยกมือขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกแล้วปัดมือเหวยเซียงซื่อทิ้งไปทันที
เหวยเซียงซื่อชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นสีหน้านางก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา กระแสพลังปราณเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างรอบกาย
“เจ้าไม่คิดจะไว้หน้าพี่หญิงคนนี้เลยสินะ” เหวยเซียงซื่อเย้ย ตั้งแต่นางมาที่นครหลวง นางก็ได้ยินกิตติศัพท์ของเจ้าของร้านใจไม้ไส้ระกำอยู่ตลอดว่ายโสเป็นอย่างยิ่ง อาหารร้านนี้ราคาแพงแสนแพง ส่วนเถ้าแก่ก็นิสัยเสียไม่น่าคบ เมื่อได้มาเจอตัวจริง นางก็เชื่อแล้วว่าเป็นจริงดังคำเล่าลือ
“จะก่อเรื่องในร้านข้ารึ” ปู้ฟางเหลือบตามองแล้วเอ่ยด้วยด้วยท่าทางงุนงง
“ป่านนี้ยังมีคนที่โง่พอจะมาก่อเรื่องที่ร้านข้าอีกรึ แม่นางสามคนนี้หากไม่ปัญญาทึบก็เพิ่งเข้าเมืองมาสินะ…” ชายหนุ่มคิด
จีเฉิงเสวี่ยที่นั่งอยู่ใกล้ๆ นั้นกำลังส่งเนื้อตุ๋นตำรับจีนเข้าปาก จากนั้นก็ดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งไปด้วย นอกจากนี้ยังคอยดูเหตุการณ์ที่ปู้ฟางโดนแหย่ไปพลางๆ ในตอนนี้เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอันมากเนื่องจากได้ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ
โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังเดือดดาลขณะมองเหวยเซียงซื่อแล้วคิด “นางหน้าไม่อายนี่…”
เมื่อปู้ฟางเห็นหญิงสาวไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาก็ไม่ใส่ใจนางอีก ชายหนุ่มเดินไปที่ครัวต่อ แต่ทันทีที่ก้าวเท้า เหยวเซียงซื่อที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ก็ขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกครั้ง
ครืด…
แสงสีแดงสว่างวาบ ตามมาด้วยร่างขอ
