นกลับไปเรียบร้อยแล้ว เสียงไร้อารมณ์ของปู้ฟางก็ลอดออกมาเข้าหูหนี่หยัน ทำให้นางถึงกับยืนเหม่ออยู่ตรงปากทางเข้า
…
หลังจากผ่านไปนานปู้ฟางก็ฝึกช่วงเช้าเสร็จ ชายหนุ่มเดินถือซี่โครงเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จออกมา พร้อมยกไม้กระดานที่ปิดทางเข้าออก
หนี่หยันนั่งยองๆ อยู่ที่ทางเข้าในชุดคลุมยาว เมื่อนางเห็นปู้ฟางก็รีบลุกขึ้นยืนทันที
ปู้ฟางพลันปวดศีษะตุบขึ้นมาน้อยๆ เขาคิด “ทำไมแม่นี่ยังอยู่อีก…”
“เจ้าดำ ได้เวลากินข้าวแล้ว” ปู้ฟางพูดเสียงอ่อนโยนโดยไม่สนใจหญิงสาว เขาวางจานซี่โครงเปรี้ยวหวานลงตรงหน้าเจ้าดำ พร้อมเอามือลูบขนนุ่มอุ่นของมันก่อนเดินกลับเข้าครัวไป
ได้เวลาเปิดร้านแล้ว
“นายท่านตัวเหม็น ข้ากลับมาแล้ว!”
เสียงฝีเท้าดังมาจากปากทางเข้าตรอก พร้อมด้วยเสียงของโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ลอยมาเข้าหูปู้ฟางแต่ไกล
ปู้ฟางเพิ่งวางจานอาหารลงตรงหน้าเจ้าอ้วนจิน ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจ และเห็นโอวหยางเสี่ยวอี้ที่หายตัวไปหลายวันกำลังเดินกระโดดกระเด้งเข้าร้านมา
สีหน้าดีใจที่ได้รับอิสรภาพทำให้นางดูเหมือนเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมา… ซึ่งนางก็เพิ่งถูกปล่อยตัวออกมาจริงๆ เสียด้วย
ทันทีที่เด็กหญิงก้าวเข้ามาในร้าน นางก็เห็นหญิงสาวใต้ผ้าคลุมหน้าในชุดคลุมหลวมกำลังเดินตามนายท่านตัวเหม็นทุกฝีก้าว ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นใครกัน!”
“นายท่านตัวเหม็นมีบริกรใหม่แล้วรึ หรือเขาจะเบื่อข้า
