้าก็เป็นตัวแทนตระกูลเซียวไม่ได้เช่นกัน… ข้าจะไปแข่งขันกับพวกเขาได้อย่างไรเล่า สิ่งที่นางทำ มีผลสรุปเดียวคือทำให้นางทนทุกข์ทรมานก็เท่านั้น” จีเฉิงเสวี่ยถอนหายใจออกมา
ก่อนหน้านี้จีเฉิงเสวี่ยคิดมาตลอดว่าความไม่รู้จักพอของเซียวเยวี่ยทำให้จีรู่เอ๋อร์ต้องมีสภาพเป็นเช่นนี้ เขาไม่ได้คิดเลยว่าทุกอย่างเป็นแผนการที่นางวางเอาไว้ เพื่อให้ตัวเขาก้าวขึ้นมาเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป
เมื่อชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงความทรงจำในวัยเด็กและภาพดวงตาอันแสนอ่อนโยนของพี่สาวทุกครั้งที่เขาต้องเจอมรสุมชีวิต ความต้องการที่จะชิงบัลลังก์กับพี่ชายทั้งสองของจีเฉิงเสวี่ยก็เพิ่มมากขึ้น เขาไม่ได้ทำเพื่อเหตุผลอื่น นอกจากเพื่อตอบแทนความหวังดีของพี่สาวตนเพียงเท่านั้น
…
ค่ำคืนแห่งฤดูหนาวมาถึงอย่างรวดเร็ว หิมะหยุดตกในที่สุด ดวงดาวบนท้องฟ้าเป็นประกายเจิดจรัส จันทร์เสี้ยวทั้งสองดวงฉายแสงล้อกันอยู่บนฟากฟ้า ส่งประกายเย็นสีเงินยวงไปทั่วทุกสารทิศ
ได้เวลาปิดร้านแล้ว ปู้ฟางจึงเริ่มเอาไม้กระดานมาปิดทางเข้า เจ้าดำที่นอนอยู่หน้าร้านหาวออกมาหวอดใหญ่ มันพึมพำกับตนเองสักพักก่อนจะหลับต่อไป
ปู้ฟางเหลือบตามองเจ้าดำแล้วก็ต้องยิ้มออกมา เจ้าสุนัขนี่ยังขี้เกียจอยู่วันยังค่ำ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากปากทางเข้า ร่างร่างหนึ่งค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืดมิด
ปู้ฟางมองร่างที่คุ้นตานั้นด้วยความงุนงง สงสัยว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงมาที่ร้านในเวลานี้กัน
“เถ้าแก่ปู้
